ประชาธิปัตย์ทั้ง         โลกา
ระบอบเก่าที่มีมา        ตราบนี้
ล้วนอยู่อย่างโลกิยา    ถ้วนทั่ว
ยังมิใช่สัจจะชี้            เรื่องแท้การเมือง

การเมืองเรื่องรับใช้        เสียสละ
คนกิเลสน้อยจึงจะ        เหมาะแท้
เพราะไม่ใช้สมรรถนะ    แลกลาภ ยศเลย
อีกสุขสรรเสริฐแล้         ลดแล้วตามธรรม

นักบริหาร กรำกิจสู้       ทำงาน
นักบริการ แถมทาน       ถนัดให้
นักผลิต จิตบุญหาญ       หิตประโยชน์
นักบวช ชาวพุทธไซร้    ใช่แท้นักการเมือง

การเมืองจักเจิดจ้า         ในไทย
เป็นประชาธิปไตย        ใหม่แท้
เกิดเศรษฐกิจเกินไกล    สาธารณโภค
โลกบ่เคยมีแม้               ชาตินี้คงเห็น

เป็นประชาธิปัตย์พร้อม     ปัญญา
เต็มจรณะวิชชา         พุทธแท้
สาราณิยะ ๖ พา         สุขสู่ สันติแล
วรรณะ ๙ มาแก้        ชาติไร้ปัญหา

เป็นประชาธิปัตย์แท้      ใจหาญ
เพราะศึกษาวิญญาณ      พุทธแท้
ลดละโลกธรรมสาน      เสริมชาติ โชติเฮย
ไทยบ่มีวันแพ้                พุทธแท้ไทยพิชัย.

(สไมย์ จำปาแพง ๒ เม.ย. ๒๕๕๒)

มีคนมองกันว่า เพราะอาศัยความเป็นเด็กนอก ทำให้นายกฯอภิสิทธิ์ ตอบโต้นักข่าวต่างประเทศ ได้คล่องตัวกว่า อดีตนายกฯ ทักษิณ ซึ่งกลายเป็นคนพูดอังกฤษ แบบติดอ่าง ตะกุก ตะกัก เหมือนกับมีอะไรติดคอ

จริง ๆ แล้วจุดสำคัญ คงไม่ใช่ได้เปรียบกันตรงที่ภาษา แต่น่าจะอยู่ที่ใครมีความจริงมากกว่ากัน ? ใครกำลังทำเพื่อ “ให้” กับบ้านเมือง หรือใครกำลังทำเพื่อ “เอา” จากบ้านเมือง นั่นต่างหาก ? คนที่มีจิตคิดจะ “ให้” ย่อมตอบได้ ชัดเจนกว่า มีน้ำหนักกว่า คนที่คิดจะ “เอา”อยู่แล้ว

และคงไม่มีการปราบจลาจลที่ใหนในโลกนี้ ที่เจ้าหน้าที่บ้านเมืองใช้ความอดทน อดกลั้น มากเท่านี้ เพื่อรักษา ชีวิตประชาชน ซึ่งเป็นพี่น้องคนไทยด้วยกัน ปกติตามมาตรฐานสากลนั้น ถ้ากรูกันเข้ามา เพื่อทำร้ายผู้นำแบบนี้ ต้องยิงกันก่อนแล้ว คงไม่มีใครปล่อยให้เลขาธิการนายกฯโดนยำ จนซี่โครงหัก และตัวนายกฯเองเฉียดฉิวถึง ๒ ครั้ง ๒ หนด้วยกัน ถึงกระนั้น รัฐบาลก็ยังจัดรถบัส ส่งพี่น้องที่หลงผิดเหล่านี้ กลับไปบ้านเรือนของตน อย่างเรียบร้อย

การแก้ปัญหาด้วยสันติวิธี นับเป็นชัยชนะที่แท้จริง ของประเทศไทย ด้วยคุณธรรมที่ไม่โลภ- ไม่โกรธ- ไม่หลงของทุก ๆ ฝ่าย ทำให้ไทยพ้นเหตุการณ์ นองเลือดมาได้หลาย ๆ ต่อหลายครั้ง แม้แต่วิกฤติเศรษฐกิจขณะนี้ เพียงแค่มีเศรษฐกิจ พอเพียงของในหลวง ที่มีรากฐานมาจาก คุณธรรมเรื่อง “สันโดษ” ในพระพุทธศาสนา เพียงเท่านี้ ไทยก็รอดได้แล้ว

และไทยน่าจะรุ่งเรืองไปได้ไกลกว่านี้ หากได้ศึกษาเรียนรู้ในพุทธแท้ ๆ (โลกุตระ) ที่จะทำให้การเมือง เป็นเรื่องของ การเสียสละ และการทำเพื่อบ้านเพื่อเมือง จริง ๆ นั่นคือประชาธิปัตย์แท้ ที่ให้ประชาชน ได้พบกับอำนาจ ที่ยิ่งใหญ่ในตน หลุดพ้นจากอำนาจครอบงำใดๆ เป็น “ไท-ไชโย ๆ”

เราคิดอะไร ฉบับ พฤษภาคม ๒๕๕๒