ในยุคที่ชาวอโศกเริ่มเผยแพร่อาหารมังสวิรัติกันใหม่ ๆ อาหารมังฯตามชนบทมักจะมีกลิ่นคาวของเนื้อของปลา แถมติดมากับถ้วยชามอยู่เป็นประจำ บางครั้งมีดหั่นผักกับมีดหั่นหมูก็ใช้ในงานเดียวกัน สมณะบางท่าน ที่จิตผลักแรง พอลงจากบ้านงานได้ไม่นาน อาหารมังฯกลิ่นหมูสับก็ พุ่งออกจากปาก จนเกือบหมดไส้ หมดพุง

อาการถือสา – ผลักแรง – เอาเรื่องเอาราวเอาเป็นเอาตาย เมื่อได้เห็นกิเลสหรือข้อบกพร่องของเพื่อน เป็นเสมือน ดั่งกับดัก ของนักปฏิบัติธรรม ที่จะทำให้แต่ละคนลืมมองตน พากันอ้วกจนเสียศูนย์(แต่ไม่สูญ) ดีไม่ดี คนที่คิดว่า ตัวเองดี ๆ นี่แหละ กลายเป็นเปรตเจ้าระเบียบ หรือเจ้าแม่ “ห้องน้ำ –โรงครัว” ที่วันๆ วุ่นอยู่กับการ “วางถ้วย -วางจาน”ของผู้อื่นจนลืม “วางใจ”ของตน

การอยู่ในหมู่กลุ่มมิตรดีสหายดี จะเป็นเครื่องมือชั้นดี เข้ามาถอดถอนอัตตาของตัวเราเอง ออกจากกับดัก ของนักปฏิบัติธรรม ให้เราได้เห็นทั้งความยึดมั่นถือมั่นว่า เราดีกว่าเพื่อน หรือหากเราไม่ได้ดีเท่าเพื่อน เพื่อนก็จะมากระตุ้น ให้เราได้ดีเท่าเขา ในงานพุทธาภิเษกฯ ที่ผ่านมาพ่อท่านฯ เน้นความสำคัญ ของมิตรดี สหายดี จนมีโศลกออกมาว่า “ แสงเงินแสงทองไม่มา สุริยาไม่มี”

ความเป็นมิตรดี สหายดี เป็นดังแสงเงินแสงทองของอาริยมรรคมีองค์ ๘ โครงการ หนึ่งในพันของบ้านราชฯ จึงเป็นโอกาส ของหมู่กลุ่ม มิตรดี สหายดี ที่จะได้เข้ามาปฏิบัติอาริยมรรคมีองค์ ๘ ในงานนี้จึงมีการเน้น ไม่ปล่อยโอกาสทอง หรือความพร้อมให้ผ่านไป เพราะพระพุทธเจ้าท่านตรัสไว้ว่า บุคคลผู้ปล่อยให้ “ขณะ” คือความพร้อม ล่วงเลยไป เขาย่อมพากันไปแออัดยัดเยียดอยู่ในนรก เพราะไม่สามารถปฏิบัติอาริยมรรค

“ขณะ” ที่พ่อท่านก็ยังพร้อมอยู่กับพวกเรา หมู่กลุ่มที่ดี ที่เอาจริงเอาจังในการลดละกิเลส ก็ยังพร้อมเพรียง เป็นอันหนึ่ง อันเดียวกัน ไทยไม่ต่างอะไรกับ ชมพูทวีป ที่สะดวกสบาย พร้อมที่จะทำให้เราเจริญ ในมรรคได้ผลได้ ทั้งๆที่เหตุปัจจัย ดีอย่างนี้ เรายังปล่อยให้ โอกาสทองล่วงเลยไป เพราะไร้สำนึกของอาริยะ ที่พระพุทธเจ้า ให้เราเป็นผู้ไม่ประมาท เป็นผู้ปฏิบัติธรรม เหมือนดั่ง คนมีศีรษะ อันถูกไฟไหม้ ต้องรีบล้าง กิเลสของตัวเอง เหมือนคนมีศีรษะ ถูกไฟไหม้ แต่ถ้าใคร มัวแต่จะรีบไปล้างกิเลสคนอื่น รีบไปจัดการ กิเลสของเพื่อน คนนั้น ก็เหมือนติดอยู่ในกับดัก ของนักปฏิบัติธรรม และกำลังเดินทางไปสู่ แสงแห่งกลียุค ไม่ใช่แสงเงินแสงทอง ของสัมมาอริยมรรค แต่อย่างใด

-คฌะผู้จัดทำ-

สารอโศก ฉบับ ๓๑๒ มกรา-มีนา ๒๕๕๒