“ถึงจุดหมายปลายทางที่ตรังหวุดหวิดก่อนเข้าพรรษา”
อาตมากับท่านบินก้าวเดินมาถึงทักษิณอโศก วันที่ ๒๘ ก.ค ถึงก่อนเข้าพรรษาเพียง ๒วัน เท่านั้น รวมระยะทางร่วม ๙๐๐ กิโลเมตร วันสุดท้ายก่อนที่จะถึงญาติธรรมที่ทักษิณได้ทำอาหาร มาเลี้ยงส่งท้าย แล้วร่วมเดินมาด้วย ๓ คน
หลังจากที่เดินมาถึงแล้ว ท่านบินก้าวต้องรีบเดินทางกลับไปเข้าพรรษาที่ปฐมอโศกเป็นการเดินมาส่งอาตมาด้วยระยะเวลาเกือบ ๒ เดือน ซึ่งเป็นการเดินมาส่งที่ยาวไกลมาก ท่านรู้ว่าอาตมาต้องเดินมาทางใต้เพียงลำพังรูปเดียว ซึ่งเป็นครั้งแรกในการเดินทาง ท่านคงมีใจที่เป็นห่วงจึงตัดสินใจเดินมาเป็นเพื่อน
ในการเดินทางของอาตมาในช่วงหลังนั้น อาตมาไม่ได้ชวนใครเพราะมันเป็นเรื่องที่ต้องเผชิญกับความยากลำบากพอสมควร ผู้ที่มาร่วมเดินด้วยนั้นจะต้องมาด้วยหัวใจที่เต็มร้อยจริงๆ การเดินสองรูปขึ้นไปนั้น คนเราความคิดบางอย่างย่อมไม่เหมือนกัน ต้องเรียนรู้ในการวางใจและยกให้กันพอสมควร ถือว่าเป็นความสำเร็จที่สำคัญที่สามารถไปด้วยกันได้อย่างราบรื่น
ซึ่งบางครั้งต้องเจอกับอุปสรรคที่หนักไม่น้อยที่ผ่านมานั้นอาตมามักจะเอาตนเองเป็นตัวตั้งทำให้ผู้ที่มาเดินด้วยนั้น เหมือนถูกรากไปข้างหน้า จึงค่อนข้างจะขาดความมีน้ำใจไปจึงพยายามที่จะปรับตัวใหม่ โดยการเอาผู้ที่ร่วมเดินด้วยเป็นตัวตั้งถ้าเพื่อนรู้สึกหนักแล้วก็ต้องพัก ถึงแม้ว่าจะอยากไปต่อก็ตาม ต้องเอาใจเขามาใส่ใจเราเสมอ เพราะเพื่อนจะเกรงใจเราเขาจะพยายามไม่พูดอยู่แล้ว เราจึงต้องแววไว การคิดถึงใจของผู้อื่นเสมอทำให้การเดินทางร่วมกันนั้น เป็นมิตรภาพที่งดงาม ที่ต้องพยายามที่จะหยิบยื่นให้แก่กันและกัน ก็จะพากันไปสู่ความเจริญที่แท้จริงนี่แหละคือประโยชน์ในการเดินทางร่วมกัน เมื่อเกิดความขัดแย้งกันแล้วพร้อมที่จะสามารถยอมกันได้ไม่ไปคาดหวังในคนอื่น แต่มาปรับที่ตนเอง เราก็สามารถที่จะไปกับใครก็ได้ด้วยความสันติ เจริญพร....
อาตมากับท่านบินก้าวเดินมาถึงทักษิณอโศก วันที่ ๒๘ ก.ค ถึงก่อนเข้าพรรษาเพียง ๒วัน เท่านั้น รวมระยะทางร่วม ๙๐๐ กิโลเมตร วันสุดท้ายก่อนที่จะถึงญาติธรรมที่ทักษิณได้ทำอาหาร มาเลี้ยงส่งท้าย แล้วร่วมเดินมาด้วย ๓ คน
หลังจากที่เดินมาถึงแล้ว ท่านบินก้าวต้องรีบเดินทางกลับไปเข้าพรรษาที่ปฐมอโศกเป็นการเดินมาส่งอาตมาด้วยระยะเวลาเกือบ ๒ เดือน ซึ่งเป็นการเดินมาส่งที่ยาวไกลมาก ท่านรู้ว่าอาตมาต้องเดินมาทางใต้เพียงลำพังรูปเดียว ซึ่งเป็นครั้งแรกในการเดินทาง ท่านคงมีใจที่เป็นห่วงจึงตัดสินใจเดินมาเป็นเพื่อน
ในการเดินทางของอาตมาในช่วงหลังนั้น อาตมาไม่ได้ชวนใครเพราะมันเป็นเรื่องที่ต้องเผชิญกับความยากลำบากพอสมควร ผู้ที่มาร่วมเดินด้วยนั้นจะต้องมาด้วยหัวใจที่เต็มร้อยจริงๆ การเดินสองรูปขึ้นไปนั้น คนเราความคิดบางอย่างย่อมไม่เหมือนกัน ต้องเรียนรู้ในการวางใจและยกให้กันพอสมควร ถือว่าเป็นความสำเร็จที่สำคัญที่สามารถไปด้วยกันได้อย่างราบรื่น
ซึ่งบางครั้งต้องเจอกับอุปสรรคที่หนักไม่น้อยที่ผ่านมานั้นอาตมามักจะเอาตนเองเป็นตัวตั้งทำให้ผู้ที่มาเดินด้วยนั้น เหมือนถูกรากไปข้างหน้า จึงค่อนข้างจะขาดความมีน้ำใจไปจึงพยายามที่จะปรับตัวใหม่ โดยการเอาผู้ที่ร่วมเดินด้วยเป็นตัวตั้งถ้าเพื่อนรู้สึกหนักแล้วก็ต้องพัก ถึงแม้ว่าจะอยากไปต่อก็ตาม ต้องเอาใจเขามาใส่ใจเราเสมอ เพราะเพื่อนจะเกรงใจเราเขาจะพยายามไม่พูดอยู่แล้ว เราจึงต้องแววไว การคิดถึงใจของผู้อื่นเสมอทำให้การเดินทางร่วมกันนั้น เป็นมิตรภาพที่งดงาม ที่ต้องพยายามที่จะหยิบยื่นให้แก่กันและกัน ก็จะพากันไปสู่ความเจริญที่แท้จริงนี่แหละคือประโยชน์ในการเดินทางร่วมกัน เมื่อเกิดความขัดแย้งกันแล้วพร้อมที่จะสามารถยอมกันได้ไม่ไปคาดหวังในคนอื่น แต่มาปรับที่ตนเอง เราก็สามารถที่จะไปกับใครก็ได้ด้วยความสันติ เจริญพร....
