Peace Walk

ธรรมะธุดงค์ ตอน สาเหตุของภาวะโลกร้อน
The cause of Global Warming is around you!
โดย ท่านสมณะกลางดิน โสรัจโจ

วันที่ 26 มกราคม 2550

วันนี้เดินลงเขาแล้ว ในแต่ละบ้านไม่ห่างกันมากนัก อาหารบิณฑบาตก็ตามมีตามได้ ฉันข้าวกับน้ำซีอิ้ว โยมใส่ปลามาต้องคืนไป วิถีของชาวบ้านไม่ได้ทานมังสวิรัติ ก็ต้องลำบากหน่อย การตั้งตนอยู่บนความลำบากกุศลธรรมเจริญยิ่ง ช่วงที่ไปเดินทีอินเดียไม่เคยมีโยมเอาเนื้อสัตว์มาใส่บาตรเลย ขนาดคนของเขา 80 เปอร์เซ็นต์ก้จะไม่ทานเนื้อสัตว์ คนไทยเราเข้าใจผิดคิดว่าอาหารมื้อสุดท้ายของพระศาสดาที่นายจุนทะ ถวายนั้นเป็นเนื้อหมู อาหารนั้นมีชื่อว่า สุกรมัธถวะ คือเห็ดชนิดหนึ่งที่หมูชอบกิน ไม่ใช่เป็นเนื้อหมู ปัจจุบันนี้ได้แก้แล้ว แต่ทำให้คนไทยเข้าใจผิดไปเสียนาน ฉันอาหารตามมีตามได้ที่อินเดียนั้นจะไม่มี เนื้อสัตว์เลย วันนี้ได้เดินสวนทางกับพระที่เดินธุดงภ์ 2 รูป ท่านเดินมาจากพิจิตร ได้ทักทายกันพอสมควร จะเห็นคนหรือพระที่เดินเท้า อาตมารู้สึกประทับใจและมีกำลังใจที่จะพึ่งขาของตนเองต่อไป คนเกือบทั้ง

โลกต้องจำนนในการต้องพึ่งรถ น้ำมันจะแพงขนาดไหนก็ต้องยอม แต่วิถีของนักบวชนั้น เราสามารถไม่จำนนได้ เพราะชีวิตได้ตัดภาระต่างๆออกไปมากแล้ว ชีวิตจึงไม่ต้องไปเร่งรีบ ค่อยๆเดินไปก็ได้ มาดำเนินชีวิตที่ เป็นตัวอย่างแห่งความไม่รีบร้อน ระบบแห่งทุกนนิยมได้ฉุดกระชากได้คนต้องรีบร้อนไปหมดแล้ว ยิ่งเร่งก็ยิ่งเข้าไปติดบ่วงที่แน่นมากยิ่งขึ้น ถ้าไม่เข้าใจสัจธรรมแห่งชีวิตแล้วก็ต้องดิ้นไปจนวันตายโดยหาความสุขไม่พบ คืนนี้ได้มาพักที่วัดหนองแดง พระผู้เฒ่ามานั่งสนทนาอย่างเป็นกันเอง แม้ว่าจะต่างสังกัดกัน แต่ต่างก็เป็นลูกพระพุทธเจ้าเหมือนกัน

ธรรมะธุดงค์ ตอน บวชเร็วสึกเร็ว
โดย ท่านสมณะกลางดิน โสรัจโจ

วันทีี่ 25 มกราคม 2550

เช้านี้อาตมาได้ร่วมฉันอาหารกับพระที่วัดบังเหย ที่วัดนี้มีพระอยู่ 14 รูป ท่านฉันในบาตร ใช้ระบบเลื่อนเหมือนกับสมณะเรา มีไก่ย่างอย่างดีมาทดสอบด้วย ก็เลือกแต่สิ่งที่เป็นมังสวิรัติตามมีตามได้ อาหารบางอย่างท่านจะตักเอาแต่น้อยก่อน เพื่อให้ทั่วถึงกัน ถ้าเหลือมากหน่อยก็เวียนอีกรอบ ที่นี่มีนาคต้องมีการปฏิบัติก่อนที่จะบวช เป็นสิ่งที่ดีมาก ศาสนาเสื่อมกันทุกวันนี้เพราะบวชกันง่ายเกินไป เป็นนาควันเดียวก็บวชแล้ว วันนี้เดินสวนทางกับพระใจเด็ดรูปหนึ่งอายุ 60กว่าปีแล้ว เดินรูปเดียว เริ่มต้นเดินจากเชียงใหม่มาตั้งแต่ออกพรรษาแล้ว จะไปให้ถึงสกลนคร เห็นแล้วประทับใจและมีกำลังใจ ถึงแม้ว่า จะหาพระที่ออกธุดงภ์ซึ่งมีน้อยเต็มที แต่ก็ยังมีอยู่ วันนี้ก็ยังเดินอยู่บนเขาอยู่ เดินเข้าเขตจังหวัดเพชรบูรณ์แล้ว อ.วิเชียรบุรี มองดูเขาแล้วน่าเศร้าใจ เพราะกลายเป็นเขาหัวโล้นสุดลูกหูลูกตาก็ด้วยฝีมือของคนนี่เอง คนนี่แหละที่เป็นผู้สร้างและผู้ทำลาย จึงไม่แปลกที่ธรรมชาติเริ่มแปรปรวนไปมาก เมื่ออนุษย์ทำลายธรรมชาติ ธรรมชาติก็ลงโทษมนุษย์หนักขึ้นไปเรื่อยๆ เดินรูปเดียวท่านกลางขุนเขาที่กว้างใหญ่คิดถึงหลวงพ่อดงเย็นที่พลัดหลงกัน คงจะได้ไปพบกันที่งานพุทธาภิเษก ถามใจตนเองเดินรูปเดียวเหงาไหม ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงเหงาและกลัวด้วย ประสบการณ์ที่ผ่านมามันทำให้เข้มแข็งที่จะยืนอยู่ได้ด้วยตนเอง ได้วิเคราะห์ถึงความเหงาซึ่งเกิดจากใจที่มีความผูกพันกับสิ่งใด เมื่อพรากจากสิ่งนั้นมาก็จะทำให้เกิดความเหงา คิดถึงสิ่งนั้น คนมีแฟนก็จะเหงาเมื่อห่างแฟน การแก้เหงาโดยการไปหาแฟนนั้นเป็นการแก้ที่ไม่ถูกต้อง แก้ที่ต้นเหตุนั้นก็ต้องตัดความผูกพันให้ได้ ไม่ต้องผูกพันกับสิ่งใดให้ได้ก็จะสิ้นความเหงา เป็นชีวิตที่เข้าสู่ความอิสระที่แท้จริง คืนนี้ได้มาพักทีวัดซับผุดอยู่บนเขาอากาศสดชื่นดีแท้หนอ

ธรรมะธุดงค์ ตอน นกยุงกับธรรมชาติ
โดย ท่านสมณะกลางดิน โสรัจโจ
วันทีี 23 มกราคม 2550

เช้านี้อาตมาบิณฑบาตที่ อ. หนองบัวระเหว เป็นอีกวันหนึงที่ได้เลี้ยงชีพด้วยการบิณฑบาต ถือว่าเป็นอาหารทีเลิศที่สุด และวันนี้ได้ฉันอาหารสูตรใหม่คือบะหมี่น้ำเย็น เพราะโยมถวายน้ำเย็นมาตามมี ตามได้ เจอน้ำเย็นบะหมี่เลยไม่ยอมขึ้น ประสบการณ์ได้สอนว่า ถ้าฉันหมี่แห้งๆจะไปดูดน้ำในกระเพาะมาก จะทำให้หิวน้ำปากแห้งเลย ถ้าไม่ได้น้ำร้อน น้ำธรรมดาก็ยังดี วันนี้มีรถมาจอดนิมนต์ขึ้นถึง 3 คัน ขออนุโมทนาสาธุ... ก็ยังยืนยันที่จะไม่ขึ้น ไม่มีเหตุผลที่จะต้องขึ้น งานพุทธาฯก็เชื่อมั่นว่าไปทันอยู่ หลายคนมองว่าการเดินนั้นเป็นความลำบาก บางคนถึงกับทุกแทนอาตมาก็มี อาตมามองว่าการเดินนั้นสบาย กว่าการขึ้นรถ การเดินทำให้จืตใจสงบ เดินเหงื่อออกแล้วทำให้สบายเนื้อสบายตัว กินข้าวได้และนอนหลับสบาย ร่างกายแข็งแรงด้วย การเดินทำให้เห็นน้ำใจของคน แล้วเกิดความประทับใจ สารเอ็นโดฟินก็จะหลั่งออกมา ประทับใจโยมที่อยู่ชัยภูมิบอกว่า ต่อไปจะพยายามเดินไปทำงาน คนทุกวันนี้มีเท้าแต่ไม่ค่อยใช้เท้ากันแล้ว จึงไม่ต่างจากคนพิการ เมื่อเรามีเท้าแต่ไม่ใช้เท้าก็จะทำให้เท้าอ่อนแรงลงไปเรื่อย ช่วงเย็นเดินมานั่งพักที่ศาลาริมทาง เห็นกระติกน้ำตั้งไว้ให้คนดื่ม เห็นแล้วเกิดความประทับใจ เป็นสื่อบอกของความเป็นผู้มีน้ำใจ พออาตมานั่งดื่มเจ้าของบ้านก็ยังเอาน้ำเย็นมาถวายเพิ่มให้อีก มันเคยเป็น ประเพณีที่ดีงามของคนไทยที่ตั้งน้ำดื่มเอาไว้หน้าบ้าน แต่ก่อนวัตถุยังไม่เจริญแต่มีความเจริญทางด้านจิตใจ ไปไหนๆก็จะใช้การเดินกันมาก ไปถึงบ้านไหนก็ขอกินขอดื่มขอนอนกันได้ คนไทยโบราณจึงพูดว่า ประเพณี ไทยแต่โบราณ ใครมาถึงเรือนชานก็ต้อนรับ ความมีน้ำใจเช่นนี้มันได้เหือดหายไปมากแล้ว พร้อมๆกับความเจริญทางด้านวัตถุ คิดแล้วอยากจะย้อนยุคจริงๆ คืนนี้ได้มาพักที่สำนักสงฆ์ห้วยบงวนาราม ปรากฏว่าเป็นสำนัก ร้าง ไม่มีพระอยู่เลย โยมมาสร้างไว้เสียอย่างดี ยุคนี้รู้สึกว่าคนจะไม่นิยมบวชกันแล้ว บวชกันตามประเพณี ไม่กี่วันก็สึกกันหมด บวชกันเล่นๆเหมิอนกับแสดงลิเก หาได้น้อยนักที่บวชเพราะความเบื่อหน่ายและ เห็นโทษภัยในชีวิตแห่งการครองเรือน รู้สึกว่าอาตมาจะเกิดมาผิดยุคแล้วกระมัง การเดินในช่วงนี้เป็นการเดินอยู่บนภูเขา บ้านคนมีน้อย อากาศบนภูเขาสะอาดบริสุทธิ์ดีมาก ทิวทัศน์ก็น่าชม เดินขึ้นบ้างเดินลงบ้างได้บริหารขาเป็นอย่างดี อาตมาพยายามที่จะมองเอาประโยชน์ในสิ่งที่ เกิดขึ้นให้ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นมันขึ้นอยู่ที่ใจของเรา จึงต้องมองให้ได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นเป็นสิ่งที่ดีทั้งนั้น เดินในช่วงหลังฉันได้ต่อสู้กับความง่วง แสดงว่าฉันท้องตึงไปหน่อย ถ้าทำผิดรู้สึกว่าธรรมชาติจะลงโทษทันที คืนนี้ได้มาพักที่วัดเขาเหย ซึ่งเป็นวัดที่ใหญ่มาก เป็นสายปฏิบัติฉันอาหารมื้อเดียว ไม่ให้มีวิทยุโทรทัศน์ บรรยากาศจึงเงียบสงบดีมาก อาจมาได้ยินเสียงนกชนิดหนึ่งร้อง เสียงนี้เคยได้ยินที่อินเดีย คือเสียงนกยูงนั่นเอง นกยูงที่อินเดียวเขาจะอยู่อย่างธรรมชาติ ไม่มีคนทำร้ายมัน มันเป็นสัตว์ประจำชาติของอินเดียด้วย ที่วัดนี้รู้สึกว่าเขาจะไม่ให้ผู้หญิงอยู่ปฏิบัติที่ห้องใหญ่ที่อาตมาพักอยู่นั้นได้เขียนคำสอนภิกษุให้เห็นโทษภัยของสตรีทั้งนั้นเลย ช่น ตาหวานๆ ขาขาวๆ หน้าสวยๆ ย่อมเหี่ยวแห้งไปตามกาล เมาเหล้าเช้าสายก็หายไป แต่เมาในพิศวาสอาจถึงตาย มารยาหญิงหลาย ร้อยเล่มเกวียน หยดน้ำกรดหรือจะสู้หยดน้ำตานาง แล้วก็แถมท้ายว่า เขียนสอนพระเณร ไม่ได้ว่าอุบาสิกา เน้นให้มากๆหน่อยก็เป็นสิ่งทีดีเหมือนกัน พระที่บวชแล้วไปไม่รอด ส่วนใหญ่ก็เรื่องนี้นี่เอง

ธรรมะธุดงค์ ตอน วิถีแห่งธรรมชาติ
โดย ท่านสมณะกลางดิน โสรัจโจ
วันทีี่ 20 มกราคม 2550

ท่านกลางดิน: 20 ม.ค. 50 วันนี้คุณธวัชชัยกับคุณสัมฤทธิพร้อมครอบครัวมาทำบุญถวายอาหารที่ร่มไม้ข้างริมทาง อาตมาได้แสดงธรรมให้ฟัง พูดถึงความสมดุลของชีวิต คนในปัจจุบันส่วนมากที่ป่วยนั้นไม่ใช่ป่วยเพราะเชื้อโรค แต่ป่วยเพราะการดำเนินชีวิตที่ไม่สมดุล เช่น โรคมะเร็ง โรคหัวใจ โรคความดัน แม่บ้านของคุณสัมฤทธิ์บอกว่าทำงานในห้องแอร์ตั้งแต่เช้าจนค่ำ ไม่ค่อยได้ถูกแดดมาร่วม 10 ปีแล้ว กระดูำกไำม่แข็งแรง ตอนนี้ถ้าถูกแดดก็จะเป็นผื่นขึ้นมาทันที ในแต่ละวันก็ไม่ค่อยมีโอกาสที่จะได้เดินเลย นี่เป็นความไม่สมดุลของชีวิต มีเวลาแต่หาเงินจนไม่มีเวลาดูสุขภาพตนเอง สุขภาพที่ดีนั้นมีค่ามากกว่าเงินทอง สุภาษิตเกาหลีเขาบอกอย่างน่าฟังว่า เสียทรัพย์ไม่สำคัญมากนัก เสียเกียรติยศสำคัญกว่า แต่เสียสุขภาพนั้นเท่ากับเสียทุกสิ่งทุกอย่าง การเดินถูกแดดที่ไม่จัดจนเกินไปนั้นมีประโยชน์มากทีเดียว แสงแดดเป็นสิ่งที่ธรรมชาติให้มาฟรีๆ พวกฝรั่งเขาเห็นคุณค่า มาเมืองไทยอาบแดดทั้งวันเลย แต่คนไทยเรากลับกลัวแดด พยายามที่จะไม้ให้ถูกแดด อาตมาเดินอาบแดดเหงื่อโชคทุกวันมาร่วม 2 เดือนแล้วรู้สึกเลยว่าสูุขภาพแข็งแรงมาก ชีวิตในการเดินธุดงภ์เป็นชีวิตที่มีความสมดุลมาก โยมแม่บ้านคุณสัมฤทธิ์ก็ได้ตั้งใจที่จะไปปรับชีวิตของตนเองใหม่ ให้มีความสมดุลมากขึ้น ถ้าไม่เริ่มต้นเสียแต่วันนี้มันอาจจะสายเกินไปก็ได้

วันนี้อาตมาเดินมาจนถึงตัวเมืองจังหวัดชัยภูมิ ระยะทางร่วม 30 กิโลเมตร ได้มาพักที่บ้านสวนภูมิชัยอโศก ซึ่งเป็นสถานที่ดูแลรักษา สุขภาพ มีญาติธรรมคนหนึ่งซึ่งป่วยเป็นโรคมะเร็ง ได้มาปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตใหม่ให้สมดุลสอดคล้องกับธรรมชาติโดยไม่ต้องกินยา ปรากฏว่าอาการของโรคมะเร็งได้หายไปแล้ว จริงแท้เลยที่ป่วยเพราะ การดำเนินชีวิตที่ผิด เมื่อหันกลับมาดำเนินชีวิตที่ถูกต้องมันก็หายได้ เป็นการรักษาที่ต้นเหตุที่แท้จริง เช้านี้อาตมาได้ฉันอาหารที่สวนภูมิชัยอโศก โยมทองเลื่อนอยู่กับลูกสาว 3 คน ทั้ง 3 คนต่างถือพรหมจรรย์ไม่แต่งงาน หาได้น้อยนักที่สามารถปฏิบัติกันได้ทั้งครอบครัว และก็ยังเป็นสถานที่รักษาคน ป่วยโดยวิถีธรรมชาติ ปลูกผักไร้สารพิษกินกัน ปลูกทุกอย่างที่กิน กินทุกอย่างที่ปลูก เปิดโอกาสให้ผู้ป่วยมารักษาได้ โยมพัดบุญเป็นตัวอย่าง เป็นโรคมะเร็งแล้วหายได้ น่าทึ่งที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อยามากินเลย โดยธรรมชาติของร่างกายนั้น การปรับวิถีชีวิตให้ถูกต้อง ร่างกายเขาก็สามารถรักษาตนเองได้อยู่แล้ว แต่มันยากอยู่ที่ว่าต้องลด ละอาหารที่ชอบ อาหารที่คนชอบมะเร็งมันก็ชอบเช่นเดียวกัน บางคนมีความติดยึดมากถึงขั้นยอมตายดีกว่าที่จะให้งดอาหารที่อร่อย คนเราผิดพลาดมากตรงที่ไปยกเรื่องสุขภาพให้กับหมอ ดีที่สุดนั้นเราต้องเป็นหมอตนเอง วันนี้อาตมาได้มาพักค้างคืนอยู่ที่ปั้มน้ำมันอยู่ในเขตบ้านโนนแดง อ.บ้านเขว้า ซึ่งเป็นบ้านญาติธรรมดินธรรม อดีตเคยมาบวชเป็นสมณะชาวอโศก วิบากกรรมเก่าทำให้ท่านต้องสึกออกไป คุณดินธรรมนี้ตาบอดไปหนึ่งข้าง เกิดจากอุบัติเหตุรถคว่ำ หัวกระแทกจนตาถลนออกมา ท่านเห็นวิบากของจนเองทันทีเลย ท่านเคยฆ่าไก่โดยการจับที่ขาของมันไปฟาดที่เสา ตามันถลนออกมาเหมือนกันเลย บาปไม่เคยละเว้นคนที่ทำบาปเลย บุญก็ไม่เคยทอดทิ้งคนที่ทำบุญเช่นเดียวกัน ฆ่าเขาเอามากินเพื่ออร่อยที่ปลายลิ้นเพียงนิดเดียว แต่ต้องชดใช้วิบากกรรมชั่วชีวิต ด้วยชีวิต มันจึงไม่คุ้มค่ากันจริงๆ

ธรรมะธุดงค์ ตอน ตากแดดไม่ตากใจ

การเดินในวันนี้ต้องเดินตากแดดทั้งช่วงสายและช่วงบ่าย ได้เหงื่อท่วมตัว จีวรเปียกโชกเลย ได้ตากแดดและเหงื่อออกทุกวันเป็นสิ่งที่ดีมาก ได้ทำให้กระดูกแข็งแรงขับพิษในร่างกายออกด้วย น่าเสียดายที่หลายคนในแต่ละวันไม่ค่อยมีโอกาสได้ถูกแดดเลย บางคนต้องกางร่มด้วยกลัวถูกแดด กลัวผิวจะไม่งาม ฝรั่งมาเมืองไทยอาบแดดทั้งวันเลย เพราะเขาเห็นคุณค่า แดดเป็นสิ่งที่ธรรมชาติให้มาฟรีๆ พวกพืชที่แข็งแรงต้องอาศัยแสงแดด คนเผ่าฮันซ่าที่อายุยาวที่สุดวิถีชีวิต เขาจะทำงานอยู่ที่ทุ่งตากแดดออกเหงี่อทำให้สบายตัว และหลับสบายตัว ความสบายที่ไม่ต้องทำอะไร กินแล้วก็นั่งๆนอนๆ ไม่ใช่เป็นความสบายที่แม้จริง คนรวยที่ทำตัวสบายแบบนี้จะสังเกตได้ว่าเขาจะอายุสั้น

วันนี้(17ม.ค.50) ได้มาค้างคืนที่เถียงนา เงียบสงบดีแท้ มีสระน้ำอยู่ข้างๆด้วย เป็นวิมานอย่างดีของนักรบทวนกระแสผู้ยากไร้ นอนอยู่กับความไม่มี สบายดีจริงๆ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับชีวิต มันอิสระเสรี คนมากันไม่ได้เพราะไปติดบ่วงคือ ลูก สามีภรรยา และทรัพย์ แถมยังยินดีในบ่วงนั้นเสียด้วย พระศาสดาได้ชี้ทางถูกแล้วหนอ ต้องมาพิสูจน์ด้วยตนเองจึงจะซาบซึ้ง

อีก 8 ก.ม.ก็จะถึง อ. บัวใหญ่แล้ว เมื่อคืนนี้จำวัดที่บ้านสวนของโยมผัน ซึ่งเป็นญาติธรรมที่เก่าแก่ อายุ 82ปีเข้าไปแล้ว ตอนนี้ป่วยด้วยกินข้าวไม่ค่อยได้ บางครั้งจึงต้องอนุโลมไปกินปลาบ้าง ตรงกับที่พระพุทธเจ้าได้ตรัสว่า แก่แล้วทำความเพียงได้ยาก ป่วยแล้วทำความเพียรได้ยาก จะกล่าวไปใยตายแล้ว ยิ่งหมดโอกาสเลย แต่คนเรามันจะประมาทในชีวิต พอคิดได้มันก็สายไปแล้ว เช้านี้ญาติธรรมมาร่วมถวายอาหาร 5 คน อาตมาได้แสดงธรรมให้ฟังว่าทำไมต้องมาเดินธุดงค์ ก็เพื่อมาดำเนินวิถีชีวิตแบบอนาคาริก ผู้ที่ไม่มีบ้านช่องเรือนชานแล้วเป็นชีวิตที่อิสระจากเครือญาต ิและสมบัติทั้งปวง เป็นวิถีชีวิตที่ประเสริฐที่สุด พระพุทธเจ้าเองก็ทรงทำเป็นแบบอย่างตลอด 45 พรรษา พระองค์ดำเนินไปด้วยพระบาทโดยไม่เคยขึ้นยานพาหนะเลย แม้ว่าจะทรงอาพาธหนักซักปานใดก็ตาม มันเป็นความภูมิใจที่ได้ดำเนินตามรอยพระศาสดา ญาติธรรมเล่าให้ฟังว่ากระแสโลกมันแรงทำให้ญาติธรรม ร่วงไปหลายคนไม่ใช่เป็นเรื่องง่ายเลยในการปฎิบัติทวนกระแสในโลก ที่ใกล้กลียุคเข้าไปทุกทีแล้ว พระพุทธองค์เปรียบเหมือนเขาโคกับขนโค มันเทียบกันไม่ได้จริงๆ.....เท้าของอาตมาที่เป็นแผลได้หายแล้ว จึงได้ปลดปล่อยรองเท้าออกไป เปรียบเทียบกันดูแล้ว การเดินเท้าเปล่าสบายกว่านั้นหมายถึง เท้าปรับตัวได้แล้วต้องอาศัยเวลาในการหล่อดอก วันนี้เดินมาถึงแก้งสนามนางแล้ว ได้อาศัยพักที่โรงเรียน ภารโรงบอกว่าจะมีครูมาดูแลอีก 5 คน เพราะระวังไม่ให้คนมาเผาโรงเรียนบ้านเมืองวุ่นวายไม่จบสิ้น
เพราะมันเมาในกิเลสและบ้าอำนาจ ศีลธรรมไม่กลับมาโลกาจะวินาศ