สรุปแล้ว ก็คือจะต้องเข้าใจสมมุติสัจจะ โลกุตระนั้นรู้จักสมมุติสัจจะ ของเราเป็นโลกุตรจิต เป็น ปรมัตถสัจจะ เพราะเราอยู่เหนือสิ่งนั้นๆ ไม่ทำทุกข์ให้เราได้ เราไม่หลงเป็นทาสสิ่งนั้นได้จริง แล้วเราก็รู้ด้วยว่า คนอื่นเขาหลงอยู่ ก็เรื่องของเขา เราอย่าไปลบหลู่เขา เราอย่าไปดูถูกดูแคลนเขา เราก็จะเป็นผู้ที่อยู่กับโลกนี้ อย่างประสาน อยู่อย่างเหนือโลกที่มีมิตร อยู่อย่างเหนือโลก แล้วคุณ ก็มีมิตรด้วย แต่ถ้าคุณอยู่เหนือโลกของคุณได้จริงๆ คุณไม่ทุกข์ไม่สุขกับไอ้สิ่งเหล่านั้น สมมุติเขานี่ แต่คุณก็ไปเที่ยวได้ดูถูกเขา แล้วก็ไประรานเขา อะไรเขา อยู่ไม่ได้หรอกคุณ เหนือโลก อย่างไร คุณก็ไปอยู่โลกของคุณเถอะ คุณมาอยู่ในโลก ไอ้คนที่เขายึดเขาถืออะไร อย่างนี้ในโลก ไม่ได้หรอก แล้วคุณจะสอนเขาด้วยก็ไม่ได้ จะแนะนำเขาก็ยาก จะทำอะไรให้เขาเข้าใจก็ยาก ก็ไปดูถูกเขาก่อนแล้วนี่ยาก เราจะข่มหรือตำหนิ จะดูถูกดูแคลนสิ่งนี้ว่ามันต่ำ มันหยาบ เลิกเถิด อะไรนี่นะ โดยเฉพาะ ระดับสูงขึ้นมาๆ ในระดับอบายมุขนี่ พอเขามีปัญญารวมกัน เขาพอรู้ พอรู้ง่าย กินเหล้าเมายา ต่ำ เสพสิ่งเสพติด กินฝิ่น กินกัญชาต่ำ พูดกันก็พอรู้เรื่อง เขาก็รับได้ อย่างนี้ ก็ไม่ว่ากันอะไร

พอสูงขึ้นมาหน่อย รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ลาภ ยศ อะไรไปดูถูกเขา ไปนี่ชักยากขึ้นแล้ว ยิ่งเป็น สรรเสริญเยินยอ ยิ่งเป็นอุดมการณ์ ยิ่งเป็นชั้นสูงขึ้นไปอีก ติดยึด ในระดับสูงขึ้นไปอีก ยิ่งยาก อย่าเพิ่งไปดูถูกเขาง่ายๆ ต้องรู้ค่าของมัน เป็นระดับๆ แล้วก็ต้องรู้ตนด้วยว่า เราเองเราจะดูถูก สิ่งนี้กับใคร เราเองคนเขายอมรับแค่ไหน อย่างท่านพุทธทาส ท่านจะดูถูกอะไรต่ออะไรขนาดไหน ดูถูกอะไรออกมานี่เขาเฉย เพราะเขายอมรับท่าน โพธิรักษ์ลองไปดูบ้างซิ เลียนแบบ ท่านพุทธทาสนะ ทั้งๆที่ผอมกว่าท่านนี่ แบนกว่าท่านแน่ ทั้งๆที่ผอมกว่า แบนกว่าแน่ เขาเอาแบนแน่ จริงๆ นี่เราต้องรู้ตัว แล้วเราต้องรู้ว่า เราควรจะทำได้ แค่ไหน

เอาละ ก็เป็นอันว่าเราได้พยายามที่จะพิสูจน์ในประเด็นที่ ๒ ตรงที่ว่า ความจริงของจริงของคน ที่ปฏิบัติตามพระพุทธเจ้านั้น เมื่อมารวมกันแล้ว มีคนชนิดนั้นไหม อย่างมาฆบูชา คนอย่าง พระพุทธเจ้า นี่เอายอดมาเลย เอาพระอรหันต์ ๑,๒๕๐ รูป มีแล้วก็มารวมกันเป็นหนึ่งเดียว มาโดย ไม่ได้นัดหมาย มาจริงๆ มีของจริง วันนี้วันมาฆะ เราไม่ได้จัดงานมาฆะ เราไม่ได้รวมกัน ในวันมาฆะ ในวันอย่างนี้ ในที่อย่างนี้ ไม่ได้นัดหมาย เรานัดกันไปแต่งานปลุกเสกฯ ปีนี้งาน มาฆะ เราก็เล่นไม้ดื้อเลย เอาเดือน ๓ แต่เขาเอาเดือน ๔ กัน เดือน ๔ ก็เลย เป็นมาฆบูชา ก็ปิด หยุดการหยุดงาน วันมาฆะ แล้วเราก็ไปจัดมาฆะก่อนแล้ว เลยเกิดวันมาฆะ มีงานขึ้นมาได้ที่นี่ ไม่ได้นัดหมายอะไรนักหนา เอ้า! ไม่ได้นัดหมายนี่ก็จริงแล้ว แล้วเมื่อมาแล้ว นี่มีตัวจริงบ้างไหม อย่างน้อยก็โสดาๆ ใน ๓๗๕ อาตมาไม่เอาหมดหรอก เอาแค่ ๑๒๕ ได้นี่ เรียกว่ามีของจริงยืนยัน อาตมาไม่เช็คหรอก ไม่ต้องเช็คหรอก บอกในตัวบุคคล

อาตมามั่นใจนะว่า ธรรมที่อาตมาได้เปิดเผย อาตมาได้พาปฏิบัติ ประพฤติมาแล้วนี่ พวกคุณได้ จะมีบ้างไหม ไม่มี โสดาไม่มีเหรอ สัก ๑๒๕ นี่ สัก ๑๒๕ นี่ จาก ๓๗๕ คิดว่ามีไหม โสดา ๑๒๕ ว่าใน ๓๗๕ เมาๆหมัดหลงตัวเอง แหม! หลงว่าอะไร คิดว่าอย่างนั้นไหม คุณก็อยู่กับผม มานานแล้วนี่ ๑๐ กว่าปีแล้วนี่ ไม่หลงงมงายนะ เช็คคนเดียว ไม่เช็คคนอื่นมากมาย เช็คคนเดียว ก็พอ

ที่อาตมาเอง อาตมาพาทำงานแล้วก็บรรลุผลเป้าหมาย บรรลุอะไรต่ออะไรออกไป อาตมาขอ ยืนยัน อีกทีว่า นอกจากผู้ที่ได้คุณธรรมเป็นอริยบุคคล หรือ เป็นโลกุตรธรรม อย่างนี้ ขึ้นมาแล้วนี่ มันไม่ได้เกิดที่คนเท่านั้น มันเกิดจารีต เกิดประเพณี เกิดวัฒนธรรม เกิดระบบสังคม อาตมาขอ ยืนยันเลยน่ะว่า เกิดระบบสังคม เป็นภราดรภาพ มีสมรรถภาพ มีสันติภาพ มีจริงๆ เพราะคน ที่ได้คุณลักษณะ พวกนี้แล้ว เมื่ออยู่รวมกันแล้ว มันก็จะเกิดความเป็นอยู่ เกิดอาชีพ เกิดการงาน เกิดกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม เกิดพฤติกรรม แล้วก็เกิดกิจกรรม เกิดการงาน เกิดพิธีกรรม กรรมต่างๆนี่แหละ คือสังคมมนุษย์ ที่มีพฤติกรรม มีกิจกรรม มีพิธีกรรม ที่อยู่ร่วมกัน แล้วก็มี ระบบ เป็นรูปร่างอย่างพวกเราอยู่ มีการงาน

อาตมาว่ามันเรื่องมหัศจรรย์ คนข้างนอกเขามองพวกเรา เขามองอยู่ว่า เอ๊! ไอ้พวกนี้ มันอยู่กัน อย่างไร สอนๆๆให้กินน้อย ใช้น้อย ทำงานมากๆ แล้วก็ไม่ต้องไปเอาเงินเอาทองของใครนะ พยายามที่จะลดละ ไม่ไปเอาเงินเอาทองของใคร ไม่ไปขี้โลภ ไม่ไปกอบโกย ไม่ไปสะสม แล้วก็มีตัวอย่างให้เขาเห็น แล้วก็ยืนยันจนเขาก็จะหมั่นไส้ บางคนน่ะ มันอวดจริงๆ ที่จริงนะ มันน่าอวด ยิ่งกว่านี้ด้วยซ้ำไป มันก็ต้องอวด มันก็ต้องบอกยืนยันเขาว่า การยืนยัน สิ่งที่ได้นี่ จะบอกว่าอวด จะบอกว่าแสดง ทำให้ปรากฏ ทำให้คนรับรู้ร่วม มันเป็นเอหิปัสสิโก มันเป็นสิ่งที่ ท้าทายให้มาพิสูจน์ เรียกร้องให้มาดู เชื้อเชิญให้มาดู มาดูของจริง มาดูสิ่งที่ มันเป็นไปได้ มันเป็น สิ่งที่ทวนกระแส มันเป็นสิ่งที่เป็นได้ยาก มันเป็นความประเสริฐที่แท้จริง

อาตมาว่า อาตมาพยายามขยายความเรื่อง เอหิปัสสิโก อาตมาว่า เราไม่ได้อวดตัว เราไม่ได้ อวดตนอะไร เราไม่ได้อยากได้อยากโชว์อะไร แต่ว่ามันเป็นเอหิปัสสิโก ที่เป็นสวากขาตธรรม ที่เป็นธรรมะของพระพุทธเจ้า ที่ท่านทำให้เป็นอย่างนี้ เป็นสวากขาตธรรมอย่างนี้ มันเป็นสิ่งที่ มาเรียนรู้ได้ด้วยตน แล้วมันก็เป็นสิ่งที่ไม่จำกัดกาล แม้ ๒,๕๕๐ กว่าปีแล้ว มันก็เป็นไปได้ แล้วมันเป็นแล้ว มันก็มีลักษณะเอหิปัสสิโกอยู่นี่ เขาบอกไอ้พวกนี้ มันอวดอุตริมนุสธรรม ที่จริง มันเป็น เอหิปัสสิโก ที่จริงมันเชิญให้คุณมาดู แต่คุณน่ะ ไม่มาดู ไม่เชื่อ นอกจากไม่มาดู ไม่เชื่อแล้ว ยังหมั่นไส้ แต่แท้จริงแล้ว มันมีลักษณะเป็นเอหิปัสสิโก เป็นลักษณะที่ท้าทายให้ มาพิสูจน์ ว่าเป็นความจริงนะ ที่เรากินน้อยใช้น้อย เราลดโลภ โกรธ หลง เราอยู่เหนือโลกียะ เราลดลาภ ลดยศ ลดสรรเสริญ เราวาง เราปล่อย เราเป็นไปได้ นี่มันเกิดระบบ ในสังคม ของชาวอโศกเรา เกิดความจริงอันนี้จริงๆ มันไม่ได้เกิดอาตมาคนเดียว เกิดอาตมาคนเดียว จะเกิดระบบสังคมไม่ได้ เกิด ๒ คน ก็เกิดระบบสังคมไม่ได้ ไม่พอ เกิดแค่ ๕ คนก็เกิด ระบบสังคมไม่ได้ ๑๐ คนยังไม่เกิดเลย แค่ ๑๐ คนก็เกิดระบบสังคมไม่ได้ มันต้องมีเป็นร้อย มีตั้งเป็นพัน มันจึงจะเกิดระบบสังคมได้ ก็สังคมน้อยๆ แค่ร้อยแค่พันนี่แหละ

ทุกวันนี้ ในระบบร้อยๆพันๆของพวกเรา มันจะมี ศีลสามัญญตา ทิฐิสามัญญตา มีลาภธัมมิกา อาตมาเอา สาราณียธรรมนี้มาประกาศ หรือมาบรรยาย ย้ำยืนยันเสมอว่า สภาพลาภธัมมิกา สภาพเฉลี่ยลาภ นี่แหละ เป็นระบบสังคมที่เราอยู่ได้ คนนี้ทำงานฟรี คนนี้ทำงานไม่มีเงินแล้ว อะไร ต่างๆนานา คนนี้มีรายได้เป็นร้อย เป็นพัน เป็นหมื่น เป็นแสน ทิ้งมา แล้วก็มาอยู่รวมกัน มีงานการ แล้วก็มีระบบของสังคมอย่างนี้ ๆ แล้วก็อยู่กันไป เลี้ยงดูกันไป เจ็บป่วยได้ไข้ พึ่งแก่ พึ่งเจ็บ พึ่งตายกันไปได้อย่างนี้ มันเกิดระบบสังคม อย่างนี้ เป็นระบบพี่น้อง เป็นระบบเอื้อเฟื้อ เกื้อกูล ไม่เห็นแก่ตัว มันจึงจะทำได้ เห็นแก่กัน มีเมตตากัน มีเมตตากายกรรม มีเมตตาวจีกรรม มีเมตตามโนกรรม มีลาภธัมมิกา มีการเฉลี่ยลาภ เพราะเรามีแนวทาง ศีลสามัญญตา ทิฐิสามัญญตา ร่องเดียว ครรลองเดียวกัน อย่างชัดเจน มันจึงเกิดสภาพระบบสังคม เกิดความอยู่ได้ ทั้งๆที่ไม่ได้ไปเที่ยวได้โลภโมโทสันใคร ไม่ได้ไปกอบโกย ไม่ได้ไปเอาเปรียบ เอารัด พยายามมีระบบสังคม มีการงาน มีอาชีพ ที่จะช่วยเกื้อกูลออก

บริษัทพลังบุญฯ ก็พยายามปรับตัว เพื่อที่จะให้ประโยชน์แก่สังคม ลงไปให้ได้เสมอ ด้วยอุดมการณ์ ที่มั่น ใจ แต่มันทำได้แค่นี้ พยายามที่จะทำให้มากกว่านี้ ชมร.ก็ดี ธรรมทัศน์สมาคม ที่ต้องขายอะไรต่ออะไรอยู่บ้างก็ตาม ฟ้าอภัยฯ ที่จะทำงานในด้านเกี่ยวกับ การหนังสือ หนังหา ต่อไป แม้เราจะมีอะไรต่ออะไรเพิ่มเติมขึ้น มันมีการผลิต แล้วก็ต้องมีการ จำหน่าย ไปสู่สังคมให้มากขึ้น ให้กว้างขึ้น ต่อไปถ้าเผื่อว่า ยิ่งเราผลิตได้จริง มีสินค้า มีผลผลิต ที่จะออกไปสู่สังคม เพื่อที่ให้เป็นประโยชน์ต่อสังคมได้มากขึ้น เราก็จะทำจริงๆ จะมีข้าว ธรรมชาติ ที่บริสุทธิ์ สะอาด ขายให้ประชาชน พวกเราก็อาศัยกินในนี้แหละ เรื่องอะไรล่ะ เราทำ ได้ก่อน เราก็กินของบริสุทธิ์ก่อนละ เสร็จแล้วก็มากพอ เหลือก็แบ่งแจกกระจาย ไปให้ต่อคนอื่น ไปอีก ไม่ใช่เพื่อที่จะมาทำอย่างโลก อย่างโลกเขาทำพืชธรรมชาติได้ เขาก็จะมาขายแพงๆ คนนิยม คนมันอยากได้ กลัวตายเหมือนกันนี่ของกิน ไอ้นี่มันปราศจากพิษ จะขายราคาแพงๆ เขาก็จะมาอุดหนุนซื้อได้นะ ได้เปรียบ เพราะมีอำนาจต่อรอง ก็ของดี มันต้องราคาแพง ของบริสุทธิ์ สะอาด

แต่เราไม่มีอุดมการณ์อย่างนั้น ไม่มีนโยบายอย่างนั้น เราจะให้ถูกไปได้ ถูกได้เท่าไหร่ เท่าที่จะทำได้ เรารู้เหมือนกันนะ ในสมมุติโลกนี่ว่า แพงก็ยังไปรอด ถ้าเราจำเป็นที่จะต้อง ใช้ทุนรอน เหล่านี้พอสมควร เราก็อาจจะไม่ถูกอย่างมากๆ แต่ก็จะต้อง ไม่ไปฉวยโอกาสว่า เราจะต้อง แพงกว่าตลาด สมมุติว่าข้าวของเขาขายธรรมดา อย่างนี้ ถึงแม้ข้าวมีสารพิษ เขาขายได้ กระสอบละ ๗๐๐ ข้าวเราบริสุทธิ์ ไม่มีสารพิษ เราก็จะไม่ เกิน ๗๐๐ อย่างนี้ เป็นต้น ถูกกว่า ๗๐๐ ได้ เราก็จะเอา แต่ในโลกเขา เอ้า! ข้าวมีสารพิษ คุณยังขาย ๗๐๐ ของเราไม่มี สารพิษ ๙๐๐ โว้ย เอาไม่เอาละ คนก็ต้องเอา ถ้าเผื่อว่า เขาเอง เขาเดือดร้อน เขากลัวตาย เขาก็ต้องมาเอาข้าว ๙๐๐ ก็ต้องเอา แล้วยิ่งมีที่คุณคนเดียว คุณจะโก่งราคาเท่าไหร่ก็ได้ ถ้ามีของคนอื่น ถ้าเผื่อว่า อย่างโลกีย์เขานี่นะ เขาก็จะเป็นอย่างนี้ แต่ของเรามีความมั่นใจ มีความมุ่งหมายที่จะพยายาม ไม่ใช่เราจะไปเอาเปรียบ ถ้าเราพออยู่ พอกิน สังคมของเรา มีวงจร ของเศรษฐกิจที่มันอยู่ได้ เราก็จะไปโลภโมโทสันมาทำไม เราไม่จำเป็นจะต้องสะสม แต่เราจะมี วงจักรของเศรษฐกิจ ที่หมุนเวียนที่อยู่ได้ แล้ว ยิ่งอยู่ได้ ยิ่งมั่นคง ทุนรอนอะไรต่ออะไรต่างๆ นานา ทั้งทุนรอนที่มาใช้ ทั้งเครื่องไม้เครื่องมือ ทั้งโน่นทั้งนี่ ที่อะไรสมบูรณ์ มันไม่ต้องลงทุนอีก อะไรต่ออะไรอีก แล้วภาวะผลิตนี่ มันก็จะผลิตหมุนเวียน ที่จะต้องได้มากขึ้น ทุนลดลง ตามหลัก ของเศรษฐศาสตร์ เศรษฐกิจพวกนี้นี่ เราก็จะลดลงไปได้มากๆ เรื่อยๆ ยิ่งมีคน มีแรงงานฟรี เข้ามาพร้อม ไอ้เรื่องแรงงานฟรีนี่ อาตมาอยากจะย้ำให้ฟัง แรงงานคนนี่ มันเป็นบุญมากกว่าเงิน ขอเล่าเรื่องนี้ เป็นอันสุดท้าย ที่จะได้พอสมควร ยังไม่สองชั่วโมงดี

เอ้า ! อันนี้เป็นอันสุดท้าย แรงงานนี่ เป็นบุญยิ่งกว่าทำบุญด้วยวัตถุ แรงงานของคนนี่ เพราะฉะนั้น คนจนก็ตาม อย่าไปน้อยใจว่าเราไม่มีเงินทองมาทำบุญ แรงงานของคุณน่ะ ยิ่งกว่า เงินทอง เพราะมันเป็นของสด เป็นของแท้ บางคนไปเอาเงินมาทำบุญ เงินใครก็ไม่รู้ บางคน ไม่ใช่เงินคนอื่นหรอก เงินของเรานั่นแหละ แต่เงินของเราไปได้มาอย่างไร มอบตัวในทางผิด หรือเปล่า เอาตั้งแต่กุหนา โกงมาหรือเปล่า หลอกลวงมาหรือเปล่า บิดเบี้ยวอย่างไรมาหรือเปล่า ตลบตะแลงมาหรือเปล่า นี่เอาสัมมา-มิจฉาชีพ ๕ มาไล่กันก็ได้ มอบตนในทางผิดหรือเปล่า ที่มอบตนในทางผิดนี่ลึกซึ้งนะ ในกลุ่มที่คุณอยู่นั่นแหละ จะมีทุจริตใน เอาเปรียบข้างใน มีระบบ ฉ้อฉลข้างใน กลโกงอยู่ข้างในนั่นเยอะ คนเอาเปรียบกว่า คนฉ้อฉลที่ได้เปรียบ จนเขาจำนน นี่แหละ ในโลกนี่ มันมีความฉลาด ที่ทำให้คนอื่นเขาจำนน เขาต้องเอามาให้ฉันโดยดุษณีย์ โดยสงบ โดยไม่มีทางเลือก ต้องยอมอย่างจำนน เพราะสร้างเครือข่าย หรือระบบกลไก ของสังคมเอาไว้ อย่างนั้น นั่นแหละ แล้วก็ได้เปรียบเขา จนเกินเรื่อง เกินราว เงินเหล่านั้นน่ะ ไม่ใช่ค่าแพงหรอก ยิ่งเอาเปรียบเขามากเท่าไหร่ ค่ามันยิ่งถูกลง

เราเอามาทำบุญ เราก็เอาเยอะๆมา แล้วก็เอามาทำบุญเยอะๆ เงินพวกนั้น จึงมาทำบุญด้วยวัตถุ มันสู้แรงงานไม่ได้ แรงงานนี่สด แรงงานที่แท้ ไม่ได้ไปผ่านสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์อะไรมาได้ แล้วมาทำงาน ออกเป็นแรงงาน ออกเป็นผลผลิต ยิ่งเศรษฐกิจหรือเศรษฐศาสตร์ตัวนั้น ที่เราทำ อย่างนั้นน่ะ อันนี้มันงานจำเป็น อันนี้มันงานสำคัญ อันนี้งานที่มีคุณค่า ที่มีความจำเป็นมาก พูดไปแล้ว อย่าหาว่าอาตมา โปรประกันด้า (Propaganda) ให้งานตัวเองเลย อย่างงานทำหนังสือ ทุกวันนี้ ธรรมะนี่ มันมีอุปสงค์สูง มีดีมานสูง เพราะคนขาดธรรมะ เพราะฉะนั้น สินค้าธรรมะ ยิ่งเป็นธรรมะที่เป็นโลกุตรธรรม ธรรมะที่จะทำให้คนบรรลุธรรม ธรรมะที่จะให้คนอื่น มาเกิดเป็น สภาพจริงๆ แท้ๆของพระพุทธเจ้าให้ได้ มันยิ่งน้อย มันเพี้ยนมันผิด มันอะไรไปเยอะ เพราะฉะนั้น หนังสือธรรมะนี่ นี่คุณฟังให้ดีนะ หนังสือนี่ มันเป็นสิ่งที่ สำคัญของสังคม มันขาดแคลน ธรรมะที่เป็นโลกุตรธรรมที่แท้ ที่เอาไปประพฤติ ปฏิบัติ พิสูจน์ได้ ยืนยันได้ เพราะฉะนั้น การมาผลิตอย่างนี้ด้วยแรงงานจริงๆเลย มาช่วยพับ อย่านึกว่า เป็นราคาถูกนะ พวกนี้อะไร ไม่ทำอะไร มานั่งเคาะกระดาษอยู่ทุกวันนี่ อาตมาว่าพวกนี้แหละ เนื้อหาสาระ ไม่ใช่เบาๆเลย ถ้าคิดเป็นราคา

ถ้าคุณฟังธรรมะเป็นนะ ค่าราคาของบุญระบบนี้ โดยแรงงานแท้ ของสูง สูงกว่าคุณไปทำงาน ทางสังคม ได้มามากๆ เดือนหนึ่งก็ได้แสนๆ เอาละ เราทำบุญ เดือนละเก้าหมื่นๆ ก็ได้เดือนหนึ่ง ตั้งแสนนี่นะ แล้วไอ้ระบบที่คุณได้แสนมา นั่นน่ะ มันฉ้อฉล ระดับไหน อาตมาไม่รู้ คุณจะได้ แสนมา มันคุ้มหรือเปล่า ทำงานทั้งวัน ได้พันห้า เดินไปเดินมา ได้ห้าพัน มันลักษณะเดินไป เดินมา ได้ห้าพันหรือเปล่า คนทำงานทั้งวันได้พันห้า อะไรกันแน่ คือ ฉ้อฉลขนาดไหน หรือไม่ เอาเปรียบ เอารัด เอาเถอะ คุณจะใช้มันสมอง ใช้หัว ลึกซึ้งละเอียด ขนาดไหนก็ตามแต่เถอะ องค์ประกอบของคุณน่ะโอ้โฮ ! มันไม่ได้เหน็ด มันไม่ได้เหนื่อย อะไรเลยนะ คอมพิวเตอร์ก็ไม่ได้ กดเอง อะไรก็ไม่ต้องไปทำเองหรอก คนนั้นคนนี้ อย่างนี้ใช่ไหม แต่ฉันนี่ค่าตัวของฉัน เงินเดือน แสน ไอ้ที่แท้ มันไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไหร่หรอก ไอ้คนนั้นคนนี้ เขาทำแทนหมด เสร็จแล้ว ต้องการอะไรก็มีหมดพรักพร้อม นี่ระบบฉ้อฉล ที่มันซับซ้อน อยู่ตั้งเยอะตั้งแยะ ตัวเองเล่นราคา เดือนหนึ่งเป็นแสน หลายแสนด้วยนะ แต่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรหรอก คิดอะไรบางทีไม่ต้อง คิดหรอก เพราะมีที่ปรึกษา คิดแล้วก็เอามารวม เอ้า! จ่ายมา ออกมาพั้วะๆ เสร็จแล้วรับ คอมมิชชั่น เราก็รับเองอีก

นี่พูดแล้วยาว พูดแล้วเยอะ เหมือนสำนวนหนังจีน โอ้! เล่าแล้วยาว เล่าแล้วยาว เพราะฉะนั้น แรงงานของคนที่ถูกต้องตามหลักเศรษฐศาสตร์ ที่มีอุปสงค์ที่สำคัญของสังคมนี่ การที่จะไป สร้างผลผลิตอย่างนั้น อย่างนี้ มีค่า นี่ อาตมายกตัวอย่าง ตัวชัดๆเด่นๆว่า หนังสือธรรมะ คนขาดแคลนธรรมะ

ทีนี้ ยกตัวอย่างอันอื่นบ้าง ข้าวบริสุทธิ์ อาหารบริสุทธิ์ ขาดแคลนไหมทุกวันนี้ ผักที่ไม่มีสารพิษ นี่หาง่ายไหม คนไปลงแรงปลูกผักขึ้นมา เพื่อให้คนได้กิน พืชที่บริสุทธิ์ ไม่มีสารพิษนี่ เป็นดีมานด์ (Demand) ของสังคม เป็นไหม เป็นอุปสงค์ของสังคมไหม ถ้าคุณโดดจากงานราคาแสน มาปลูก ผัก ที่ไม่มีสารพิษนี่ ออกไปสู่สังคมได้อย่างจริงๆจังๆ ได้นี่จะมีบุญมากนะ คุณเข้าใจอย่างนี้ ได้ไหม อย่างนี้ เป็นต้น

เอาละ อาตมาได้พยายามที่จะชี้สัจธรรมให้ฟังในวันสำคัญในวันมาฆบูชา ให้เห็นว่า มันมีสภาพ เอกภาพ ความรวม ความไม่ได้นัดหมาย ความเป็นหนึ่งเดียว ประเด็นที่ ๑ นี่ มันมีไหม ในวัน มาฆบูชา ไม่ใช่ของเราหรอก ของสากลมาฆะ แต่ว่าเรามามีพิธีกรรม มีมาได้รวมกัน โดยไม่ได้ นัดหมายอะไรกันนักหนา ใช่ไหม วันนี้บอกแล้วว่า ส่วนมากเราก็ไปงานปลุกเสก แต่ปีนี้ พอดี มันเกิดอะไรขึ้นมา มันก็เลยได้มีมาฆะที่นี่กันขึ้นมา โดยไม่ได้มีกิจกรรม กิจการอะไร โดยไม่ได้ นัดหมาย ไม่ได้เป็นกิจจะลักษณะ ไม่ได้เคยมีบอกกล่าวกันเป็นอะไร เป็นเรื่อง เป็นราวอะไร แล้วหลายคนก็ไม่รู้ด้วยว่า อาตมาจะมาที่นี่วันนี้ใช่ไหม แต่เราก็มารวมกันได้ เป็นจำนวน ไม่ใช่น้อย ขนาดนี้นี่ ก็นี่ก็เป็นอีกลักษณะหนึ่ง ที่มันเกิดไปตามธรรม เพราะเรานึกว่า วันสำคัญ ของศาสนา จะไปไหนดี จิตใจมันก็ชะแง้ สำเหนียกฟัง เออ! พ่อท่านมาเหรอ เทศน์เหรอ ๖ โมง นี่มีเหรอ เอ้า! เราก็มา อะไรอย่างนี้เป็นต้น มันพอใจที่จะมา มันยินดีที่จะมา สิ่งเหล่านี้ เป็นเรื่องจริง

และประเด็นที่ ๒ มีความจริง มีของจริง มีลักษณะสัจบุคคล มีคุณธรรม เป็นสัจธรรม มีในคนจริง อาตมาก็พยายามอธิบายเพื่อให้คุณตรวจสอบ มันมีไหม ในจำนวนปริมาณ และ ในคุณภาพ ในตัวคุณ คุณตอบของคุณเอง อาตมาก็บอกแล้ว อธิบายแล้ว ลองทดสอบ ท่านอโสโกดู ถาม ท่านไม่โกหกอาตมาหรอก โกหกได้เหรอเป็นพระ เสร็จแล้วก็เอาละ พวกคุณ ก็ยืนยัน สิ่งเหล่านี้มีแล้ว อาตมาก็ได้ขยายต่อด้วยว่า เมื่อมันเกิดแล้วมีของจริง มันไม่ได้เกิด ที่ตัวคนๆเดียว เกิดแล้ว มันจะเกิดเป็นระบบ เกิดเป็นวัฒนธรรม เป็นจารีต เป็นประเพณี เกิดเป็นพฤติกรรม เกิดเป็นกิจกรรม เกิดเป็นพิธีกรรม เกิดเป็นสิ่งที่เป็นสังคม มีระบบของสังคม มีกลไก มีความเป็นอยู่ มีความเป็นไปของสังคม

แม้กระทั่งที่สุด ที่อาตมา ขยายความส่งท้ายว่า คนเรานี่ เมื่อเวลามาเป็นอะไรต่ออะไรขึ้นมาได้สูง แล้ว เราจะเป็นคนมีบุญ แล้วเป็นคนมีบุญ รู้จักลักษณะบุญ เราทำทานแค่วัตถุทาน ก็วัตถุทาน แต่ว่าเราเสียสละแรงงาน นี่ มันยิ่งกว่านั้น แล้วเราก็จะเข้าใจถึงหลักเศรษฐศาสตร์ บอกแล้ว ธรรมของพระพุทธเจ้ามีหมด เศรษฐศาสตร์ รัฐศาสตร์ สังคมศาสตร์อะไรนี่ มีทั้งนั้น แล้วมันก็ เป็นสิ่งที่สอดคล้อง กับเศรษฐศาสตร์ สังคมศาสตร์ ค่ามันสูง ราคามันสูง อย่างที่อาตมาได้ ขยายความ พยายามที่จะชี้ ให้เห็นชัดๆ พยายามอธิบาย เอาแต่แค่มาทำหนังสือ มาทำข้าว ที่ปลอดสารพิษ อะไรอย่างนี้ก็ตาม หรืองานอื่นๆ จะเป็นงานด้านค้าขาย งานอะไรก็สมมุติได้ แต่ว่า มันเลยเวลาไปมากแล้ว มันก็เป็นลักษณะที่ว่า เรามาเอาแรงมา เราเอาชีวิตของเรานี่มาทำ มันแท้ มันสด แล้วมันก็มีค่ามากกว่าวัตถุสมบัติได้ แต่ก็ไม่ได้ไปดูถูกวัตถุสมบัติ ไม่ได้ไปดูถูก เงินทอง อะไรต่างๆ นานา ไม่ได้ไปดูถูก เราก็ต้องใช้ เราก็ต้องรับเหมือนกัน คนที่ยังมาไม่ได้ แม้เข้าใจก็ทำไป สักวันหนึ่งก็จะได้ หรือคนที่มาได้ เขาก็ยังพยายามวางส่วนนั้น มันจะสอดคล้อง กันเข้ามา แล้วมันจะหมุนเวียน สนับสนุนซ้อนอยู่อย่างนี้ คุณอย่านึกว่า เอ๊! เราเองนี่นะ ทำงาน อยู่ทางโลกก็ได้เงิน ได้ทองพอสมควร แล้วก็มาช่วยพวกคุณอยู่นี่แหละ เดือนหนึ่ง ตั้งเป็นแสน เป็นหลายหมื่น ไปช่วย ถ้าเราออกจากงานมาแล้ว ใครจะมาช่วยเล่านี่ แสนนี่ก็ขาดไป หมื่นนี่ ก็ขาดไป ใครจะช่วย อย่าออกเลย นี่เป็นข้อแก้ตัว ถ้ามาได้แล้ว มาเถอะ คนอื่นจะมาแทน มาเรื่อยๆ คนอื่นจะมาทดแทนๆๆๆ มันไม่หยุดยั้งในการเผยแพร่ ในการเปิดเผย ในการประกาศ ในการที่จะเข้ามาทดแทนๆ มันจะมีมา ตามลำดับเอง ไม่ต้องกลัวหรอกว่า ไม่มีแล้ว ถ้าเราออกไป ใครจะมากิน มาอุดหนุน อยู่ได้ ไม่ต้องกลัวหรอก แรงงานนี้จะแพงกว่า อาตมาต้องการ แรงงานคุณ หรือ อาตมาชี้บอก ที่พูดนี่ ไม่ได้เร่งรัดให้ลาออกจากงานนะ

เอ้า ! จริงๆ ประเดี๋ยวคุณเข้าใจผิดอีก อาตมาชี้สัจจะ พูดถึงสัจจะ ถ้าเผื่อว่าคุณเข้าใจอันนี้แล้ว ถ้าคุณจริงๆนะ ใจของคุณได้จริง อาตมาไม่ต้องการคนไฟแรง แล้วก็มาประเภทวูบๆวาบๆ นะ มาเสร็จแล้ว แหม ! เอาแล้วเรา ตอนนี้ ออกมาจากงานแล้ว เสร็จแล้วมาอยู่ มาเจอเสือ สิงห์ กระทิง แรด นะนี่ ทีนี้อยู่ไม่ได้ ทีนี้ตกโลก โลกุตระก็ตก โลกีย์ก็ตก ไม่รู้จะไปอยู่ฝั่งไหน ตายนะ ไม่มีโลกจะอยู่แล้วยุ่ง อาตมาเตือนอยู่เสมอ ไม่ได้พูดเล่น

ถ้าเผื่อว่า คุณมาได้ คุณจะมาจริงๆ แล้วอย่าไปคิดค้างคา นี่ อาตมาอธิบายสัจจะ มุมประเด็น หนึ่งให้ฟัง ไม่ต้องกลัวหรอก เราหาเงินให้ ทำบุญให้อยู่นี่ ถ้าออกมาแล้ว ก็ขาดซิเงิน ไม่ต้องกลัวหรอก แรงงานคุณสูงกว่า ทุกวันนี้ เราขาดแรงงานมากๆ แล้วการทำแรงงาน ที่สร้างขึ้นมานี่แหละ มันจะเป็นตัวที่ยืนยัน ยิ่งกว่าเงินทอง ทุกวันนี้ คนเข้าใจว่าอโศก ร่ำรวย มีเงินมีทอง ทำอะไรต่ออะไรขึ้นมานี่ เขาเข้าใจผิด เข้าใจผิดจริงๆ ว่าเรามีเงินทองมากมาย ร่ำรวย เพราะว่ามีสำนัก มีหน่วยขบวนการอื่น อย่างงธรรมกายนี่ เขาทำอะไรของเขาได้หวือหวา เขาร่ำรวยของเขา มีลักษณะอย่างนั้น เขาทำได้แบบของเขา ซึ่งของเราไม่เป็นอย่างของเขา การทำงานกับสังคมขึ้นมา นี่ หน่วยกระบวนการศาสนานี่ เราก็ไม่ได้น้อยหน้าธรรมกายนัก แม้เรา จะไม่มีรูปใหญ่ แต่อะไรๆ หลายๆอย่าง เขามองแล้ว เขาก็บอกว่า พวกนี้มันก็รวย อโศกนี่มันรวย เขามอง ที่จริงเราไม่ได้รวย พวกคุณรู้ดี ข้างในนี่ ถึงอย่างนั้นก็ตาม มันซ้อนเชิง

อาตมาถึงบอกว่า แรงงานนี่มันสูงกว่า เพราะเรามีแรงงานนั่นเอง คนอื่นจึงมองไม่ออกว่า แท้จริง เราจน เขาเลยเข้าใจว่าเรารวย เพราะแรงงาน มันมีค่ากว่าเงิน เรามีคนขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ขาดคน อยู่นะ แต่ก็มีไม่มากนี่แหละ จึงทำให้คนอื่นเขาว่าร่ำรวยเลยเห็นไหม คุณพอเข้าใจไหม อาตมา ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร มันซับซ้อนอยู่ในชั้นเชิงของมัน มันซ้อนอยู่ในสภาพที่ อาตมาจะควักมา อาตมาว่า อาตมาอธิบายยังไม่เก่งนะ มันมีลักษณะของมัน แต่คิดว่า คงพอเข้าใจได้ มันสำคัญกว่า มันจึงทำให้คนอื่น เขาเข้าใจไม่ผิดนะ ว่า อโศกนี่รวย เพราะเราให้แก่เขาได้มาก เขาเห็นสิ่งที่เราสะพัดออกไปให้ แก่สังคมได้มาก มีอย่างเหรอ มาพิมพ์หนังสือแจก แจกจน กระทั่ง กูยังอ่านไม่ทันเลย มันส่งมาให้อีกแล้ว (ผู้ฟังหัวเราะ) มันเอาเงินที่ไหนวะมาพิมพ์ เล่มเบ้อเร่อเบ่อร่า กูไม่ได้อยากได้เลย มันก็ยัดเยียดจังเลย มันเอาทุนที่ไหนมาพิมพ์ ปีแล้วปีเล่า ไม่ได้หยุดเลย เขาก็จำนนว่า มันทำยังไง คนอื่นเขาพยายามทำ เขาก็ไม่มีทุนจะทำแล้ว ขบวนการอื่น เขาพยายามจะทำ หนังสือของเขาเล่มแรก ออกโตนะ ตอนหลังมา เล็กลงๆๆๆๆ เดี๋ยวนี้มันนานหลายเดือนออกเล่มหนึ่ง จริงๆ นะ เขาหมดไปจริงนะ แต่ของเรานี่ เดี๋ยวนี้มี นิตยสารตั้ง ๕ ฉบับทำอยู่นี่ ไล่แจกกันอยู่นี่ จนเขาบ่นอยู่นั่น ไล่แจกเขาอย่างนี้ นี่ก็ส่วนหนึ่ง อันอื่นก็เหมือนกัน อย่าง ชมร. มันอยู่ได้ยังไง มันขายถูก ตรึงราคา ๕ บาท อย่างนี้เป็นต้น มันเอาที่ไหน มาสนับสนุน มันอยู่ได้ยังไง อะไรต่างๆนานา อะไรก็แล้วแต่ อื่นๆใดๆก็ตาม เราทำโน่น ทำนี่ มีการรวมกันไปโน่นไปนี่ มีค่าใช้จ่าย เขาบอกว่า ดูซินี่ มันทำได้อย่างไร ไม่มีค่าใช้จ่ายยังไง ไปไหนพรึบพรั่บๆ รถราอะไรมันยังไง ทำยังไง ไม่ใช่คนจนๆ อะไรหลายอย่าง อาตมาพูดไปก็ไม่หมด

สิ่งเหล่านี้แหละมันเป็นเรื่องของน้ำใจ แล้วมันเป็นเรื่องของค่าแรงงาน นี่เป็นผลผลิต ที่สะพัด ออกไป สังคมเขารับอันนั้นจริงๆ แล้วเขาก็เอา สิ่งที่ผลผลิตอันนั้น มาตีราคา เหมือนอัตราของ โลกียะที่ลงทุน แท้จริงเราลงทุนน้อยแต่ได้มาก ตามโลกุตระ ของเขาต้องลงทุนมาก เขาจึงจะ ได้ผลลัพธ์เท่าที่เขาลงทุน แบบนั้นตามอัตราโลก เขาก็คำนวณ ย้อนมาหาเรา เขาก็บอกว่า ถ้าผลผลิตเท่านี้ เอ็งต้องลงทุนเท่านี้ เพราะฉะนั้น เอ็งต้องรวยขนาดนี้ ตามอัตราที่เขาคิด แบบโลก มันยังซับซ้อนอีกนะ จริงๆแล้ว ซับซ้อนกว่านั้น เพราะว่า ค่าที่มันมี อย่างที่เรานับแล้วว่า ค่าของพวกนี้ ไม่ใช่ค่าถูกๆ ค่าของคุณธรรม แพงกว่านั้นอีก ยิ่งกว่าเพชรกว่าพลอย เขาคำนวณ ไม่ออกหรอก แต่แม้ว่าเขาคำนวณได้แค่วัตถุ แบบโลกีย์นี่ เขาก็ยังเห็นเลยว่า เรารวย อย่างนี้ เป็นต้น

เอาละ พูดไปพูดมาประเดี๋ยวก็ ๓ ทุ่ม อาตมาก็วันสำคัญอย่างนี้ ก็ขอแสดงความยินดี สำหรับ ผู้ที่ระลึกได้ และได้มาพบหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย เป็นกิจจะลักษณะอะไร ก็เป็นลักษณะหนึ่ง ที่อาตมาไม่ได้ตู่เอา พูดความจริง จับเอาความจริงมาเทศน์ จับเอาความจริงมาพูด ไม่ได้เตรียม การที่จะเอาหลักธรรมะที่พูดภาษายากๆ อะไรมาพูด แต่เอาสภาวะจริง เอาเรื่องจริงๆ มาขยายความให้คุณเอาไปยืนยัน สอบทานกับธรรม ของพระพุทธเจ้าว่า แม้ยุคสมัยนี้ก็มี อกาลิโก ยุคสมัยนี้ก็มีเอหิปัสสิโก ยุคสมัยนี้ก็มีปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ ยุคสมัยนี้มีสิ่งที่ พิสูจน์ได้ ด้วยตน มีอกาลิโก เอหิปัสสิโก และมันก็มีโอปนยิโก ถ้าคุณเข้าใจแล้วว่า สิ่งเหล่านี้ แหละ มันเป็นสิ่งที่ควรได้ เป็นดอกฟ้าที่หมาวัด แม้เราจะเท่าหมาวัด เราก็จะต้องเอื้อมเอามา ให้ได้ เป็นสิ่งที่ควรเอื้อมมาให้แก่ตน อย่างยิ่งจริงๆ ในความเป็นมนุษย์ เป็นปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ เป็นสิ่งที่ทุกคนจะรู้ได้ ด้วยตนเอง

อาตมาเทศน์ไปแล้วนี่ คุณรู้ว่า จริง ไม่จริงแค่ไหน อาตมาขอยืนยันว่า อาตมาเทศน์วันนี้ เทศน์ไม่ใช่ภาษา เทศน์เอาความจริงมารองรับความจริง ให้คุณรับรองความจริงอันนี้กับอาตมา คุณรับรองความจริงอันนี้กับอาตมาไหม ถ้าคุณรับรองความจริงของอาตมา ในวันนี้ที่เทศน์ไป คุณฟังรู้เรื่องนะ ที่อาตมาถามนี่ รู้เรื่องนะว่า อาตมาเทศน์นี่ อาตมาไม่ได้เอาตำรา ไม่ได้เอาภาษา ตรรกศาสตร์ ไม่ได้เอาทฤษฎีมาเทศน์ แต่อาตมามาเทศน์เนื้อหา เทศน์ความที่เป็นมา เป็นแล้ว เป็นจริง กับพวกคุณ ถ้าอาตมาเทศน์อันนี้ คุณยอมรับ แล้วคุณรับรอง ว่าอาตมาเทศน์นี่คือ สัจธรรมที่เกิดแล้ว พุทธศาสนายังอยู่ เนื้อหาสารัตถะนี้มีจริง วันมาฆบูชาวันนี้ก็คือ วันที่มีสาวก พระพุทธเจ้ามาพร้อมกัน ณ ที่นี้ ในบัดนี้นั้นแล

(สาธุ)