ในที่สุดผลการประกวดเรื่องสั้นก็ออกมาแล้ว ขอแสดงความ ยินดีกับท่านที่ ได้รับรางวัล ซึ่งมีทั้งหมด ๓ ท่าน เพิ่มจากเดิมซึ่งกำหนดไว้ ว่าจะมีรางวัลเดียว แต่เนื่องจากมีผู้ส่งเรื่องสั้นเข้ามามากและฝีมือก็ ใกล้เคียงกัน เราก็เลยเพิ่มรางวัลขึ้นอีก ๒ รางวัล นอกจากนี้กองบรรณาธิการยังฝาก มาบอกว่า แม้การประกวดเรื่องสั้นจะจบสิ้นไปแล้ว ก็ยังยินดีรับเรื่องสั้น และบทความจากท่านผู้อ่านต่อไป โดยเฉพาะหลานๆ นักเรียนโรงเรียน สัมมาสิกขา ซึ่งได้แสดงฝีมือในการประกวดเรื่องสั้นมาแล้วหลายคน ใครที่ เคยเขียนแล้วก็ขอให้เขียนต่อไป คนที่ยังไม่เคยเขียนก็น่าจะลองเขียนดูบ้างนะ คะ น้องๆ หลานๆ จากสถาบันการศึกษาอื่นด้วยค่ะ คนเก่านับวันจะแรงน้อยถอย ดอกหญ้า-ใบแรก กำลังลง ถ้าไม่มีคนรุ่นใหม่มาทดแทน ใครจะสืบทอดเป็คนทายาทล่ะคะ(ทายาททางธรรมนะ ไม่ใช่ทายาทอสูร)

:หนังสือเป็นรางวัลที่อาจจะได้รับจากกอง บ.ก. เป็นเพียงของฝากขอบคุณเล็กๆ น้อยๆ แต่ที่สำคัญคือ การฝึกฝีมือเพื่อพัฒนาตนเอง เริ่มตั้งแต่การคิด เราจะได้ฝึกลำดับความคิด ทบทวนความรู้และประสบการณ์ที่ อยากจะสื่อถึงผู้อ่าน แล้วเรียบเรียงความคิดให้ต่อเนื่อง เขียนออกมาเป็นภาษาที่เข้าใจง่าย ขณะที่เราคิด เราทำ ประโยชน์ตน คือ ได้ทบทวนตนเอง ขณะที่เราเขียน เราประโยชน์ท่าน คือ สื่อสิ่งดีๆ ต่อผู้อ่าน

:และในเวลาที่เรายังเขียนไม่ ได้ดี เราก็ ได้ประโยชน์ตนอีก คือ ได้ฝึกความอดทน ฝึกความเข้มแข็งของ จิตใจที่จะไม่ล้มเลิกการเขียน ได้สร้างความมุ่งมั่นให้เกิดขึ้นในจิต การล้มเลิกเมื่อกระทำไม่สำเร็จเป็ดนเรื่องง่าย แต่การมุ่งมั่นที่จะทำให้สำเร็จเป็นเรื่องยาก.....การฝึกทำเรื่องยากนี่แหละให้ประโยชน์ดีนัก

:ระลึกถึงสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้มาก ศึกษาพุทธประวัติ ให้มาก ศึกษาประวัติของพุทธสาวกให้มาก จะเห็นว่าแต่ละท่านต้อง อาศัยความมุ่งมั่นเพียงใด จึงสามารถพัฒนาตนไปถึงเป้าหมายของชีวิตได้ แล้วเรา....ถ้าปราศจากความมุ่งมั่น จะนำตน ไปสู่เป้าหมายได้อย่างไร และจะรักษา พระศาสนาไว้ให้คนรุ่นหลังได้อย่างไร

:การเขียนเป็นเพียงบทฝึกเล็กๆ น้อยๆ ยังมีบทฝึกที่อุกฤษฏกว่านี้....ที่ต้องทำ ทว่าแต่ละคนมักจะมีปมที่คลายได้ยาก เหมือนเวลาเรา ผูกเชือกเป็นเงื่อนตายเสียแน่น เวลาแกะ ก็จะยาก คนส่วนใหญ่ก็จะตัดเชือกไปเลย ปมนั้นก็เลยไม่ ได้คลาย เชือกนั้นก็สูญประโยชน์ ไปเลย มีน้อยคนเหลือเกินที่นั่งลง หาหนทางแกะเชือกนั้นจนสำเร็จ เพื่อจะได้ ใช้ประโยชน์จากเชือกนั้นได้อีก

:ถ้ามีกิเลสหรือความติดยึดที่คลายได้ยาก แล้วเราไม่พากเพียรพยายาม คลายให้ ได้ เราก็ทำประโยชน์ต่อให้มากขึ้นไม่ ได้ เมื่อเราคลายความติดยึดลง เราจะ พบว่า ตนเองสามารถทำประโยชน์อื่นได้อีกมหาศาล

:ไม่มีปมใดที่คลายไม่ ได้ มีแต่ปมที่เรายังไม่ ได้คลาย เพราะคิดว่า “ชาตินี้ ฉันอดลูกชิ้นไม่ ได้หรอก” “คนเห็นแก่ตัวแบบนี้ คบด้วยไม่ได้” “ฉัน (ต้อง) เป็นคน อย่างนี้แหละ” ฯลฯ สรุปว่า ทั้งเรา ทั้งเขา ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้ กลายเป็นปม ความคิดที่แน่นหนา จะคลายปมได้ต้องเริ่มด้วยการเปลี่ยนความคิด