ระหว่างวันที่ ๒๓-๒๕ มกราคม ๒๕๔๗ ชาวดอยแพงค่าจัดงานฉลองหนาว ธรรมชาติอโศก ครั้งที่ ๒ ณ ชุมชนภูผาฟ้าน้ำ ๓๑/๑ หมู่ ๕ บ้านแม่เลา ต.ป่าแป๋ อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่ ๕๐๑๕๐ โดยมีจุดมุ่งหมาย เพื่อให้ชาวอโศกได้มาพักผ่อนประจำปี หลังจากที่ตรากตรำทำงานหนัก มาตลอดทั้งปี มีโอกาสพบปะ คบคุ้นกันมากยิ่งขึ้น และฟังธรรมจากพ่อท่าน เพื่อเพิ่มสัมมาทิฏฐิ ให้กับตนเอง เพื่อการปฏิบัติตน ให้สูงยิ่งขึ้น ชมกีฬาอาริยะที่มีแห่งเดียวในโลก เพื่อให้ได้พักผ่อน กันอย่างเต็มที่ ตลอดงานไม่มีทำวัตรเช้า

ก่อนเริ่มงานได้ทราบข่าวคราวของอากาศบนดอยแพงค่าว่า อุณหภูมิลดลงเหลือ ๒-๓ องศา เซลเซียส ทำให้หลายคน เตรียมอุปกรณ์กันหนาวเพิ่มขึ้นเพื่อป้องกันความหนาว แต่ผู้ที่กลัว ความหนาว ก็ถอด....ใจ ไม่ไปร่วมงาน ในเมื่อเป็นงานฉลองหนาว ถ้าอากาศไม่หนาว ก็คงจะไม่สม กับชื่อของงานเป็นแน่

ช่วงวันที่ ๑๐-๒๐ มกราคม นักเรียนสัมมาสิกขาชั้น ม.๖ จากสัมมาสิกขา ๖ แห่ง คือ ปฐมฯ, สันติฯ, ศาลีฯ, สีมาฯ, ศีรษะฯ, ราชธานีฯ จำนวน ๔๒ คน (ชาย ๒๑ คน หญิง ๒๑ คน) เดินทางล่วงหน้า มาเข้าหลักสูตร ทำขบวนการกลุ่ม ก่อนจบ ม.๖ เป็นครั้งแรก มีคุรุมั่นแม่น กะการดี เป็นอาที่ปรึกษา มีเป้าหมาย เพื่อค้นหาตัวจริง ของแต่ละคน สำหรับการจะอยู่วัดต่อไป หรือจะออกไปใช้ชีวิตข้างนอก รวมถึงการปฏิบัติตนต่อไป พร้อมกับ ช่วยเตรียมงาน ด้านสถานที่พัก ห้องน้ำ เตาหุงข้าว ซุ้มอาหาร ถนนขึ้นดอย ที่จอดรถ เวทีการแสดง

บรรยากาศก่อนเริ่มงาน เช้าวันที่ ๒๑ มกราคม สมณะและญาติธรรมจากพุทธสถาน ชุมชนต่างๆ ที่มาร่วม งานฉลองหนาวฯ เดินทางไปรวมตัวกันโดยไม่ได้นัดหมาย ที่ชมรมมังสวิรัติแห่งประเทศไทย สาขาเชียงใหม่ (ชมร.ช.ม.) ด้วยหัวใจดวงเดียวกันคือ เพื่อไปรอรับพ่อท่าน ที่สนามบินเชียงใหม่ ในเที่ยวบิน ox 120 ซึ่งมาถึง ช้ากว่ากำหนด ๓๙ นาที เนื่องจากหมอกลงจัด ที่สนามบินดอนเมือง หลังจากโอภาปราศรัยกับลูกๆแล้ว ประมาณ ๙ โมงเช้า พ่อท่านและสมณะฉันภัตตาหารที่ชมร.ช.ม.

หลังฉันญาติธรรมนิมนต์พ่อท่านไปชมงานไม้แกะสลักที่บ้าน ๑๐๐ อัน ๑,๐๐๐ อย่าง งานอนุรักษ์เพื่อมวลชน ที่ได้รับการขนานนามว่า เป็นเพชรสีน้ำเงินแห่งขุนเขา เป็นศิลปะ ที่หาดูได้ยากยิ่ง สร้างสรรค์-สะสมงาน ไม้แกะสลัก มานานร่วม ๒๐ ปี มีช่างแกะสลัก เสียชีวิตไปแล้วถึง ๒๑ คน อจ.ชรวย ณ สุนทร เจ้าของบ้าน กล่าวต้อนรับ เล่าความเป็นมา ของสถานที่ และอุดมการณ์ที่จะอนุรักษ์งานไม้เหล่านี้ เพื่อการศึกษาของเยาวชน มากกว่า เพื่อธุรกิจ วันนี้ตรงกับวันพระ อาจารย์ได้ร่วมบุญด้วยการอนุญาต ให้คณะชาวอโศก เข้าชมฟรี โดยไม่คิดมูลค่า มีสมณะและญาติธรรมติดตามไปชมประมาณ ๒๐๐ คน ประมาณ บ่ายโมงครึ่ง พ่อท่าน ออกเดินทาง สู่ดอยแพงค่า และถึงในเวลาประมาณบ่ายสามโมงครึ่ง มีอาจารย์สมณะบินบน ถิรจิตโต สมณะนวกะ และญาติธรรมรอรับอยู่ที่สะพานแขวน

๒๒ มกราคม ๒๕๔๗ เวลา ๐๕.๐๐ น. สมณะมหาเถระจำนวน ๒๔ รูป (ขาด ๔ รูป) ร่วมประชุม ที่ศาลาจงกรม ท่านสมณะพอแล้ว สมาหิโต บอกเล่าบรรยากาศการประชุมว่า "คมๆลึกๆสั้นๆ ประหยัดเวลา มีเป้าหมาย สู่โลกุตระ" เวลาประมาณ ๑๔.๐๐ น. พ่อท่านกล่าวให้โอวาท สมณะมหาเถระ เป็นการปิดประชุม ส่วนในเวลา ๐๖.๐๐ น. พ่อท่านอบรมสมณะนวกะ ที่ศาลาบรรพชน เวลา ๐๘.๓๐ น. พ่อท่านนำหมู่สมณะ บิณฑบาตในชุมชน เป็นวันแรก มีญาติธรรมรอทำบุญใส่บาตรเป็นจำนวนมาก

๖ โมงเย็นที่เวทีธรรมชาติ สนามหญ้า หน้าศาลา ซาวปี๋ ทดลองระบบแสงสีเสียง ด้วยรายการเอื้อไออุ่น จากสมณะมหาเถระ ที่มาร่วมประชุม ดำเนินรายการโดย สมณะเดินดิน ติกขวีโร สมณะมหาเถระแต่ละรูป บอกเล่าการงาน เพื่อมวลมนุษยชาติ ที่กำลังดำเนินอยู่ และเรื่องราวแต่หนหลัง ของบรรพชน รุ่นบุกเบิก ทั้งสมณะ กระบี่บุญ มนาโป และคุณภูฟ้า (ยุทธนา) แพงค่าอโศก ที่ต่างก็ล่วงลับ ไปแล้ว และได้ฝากผลงานไว้เป็นอนุสรณ์ ให้อนุชนรุ่นหลัง ได้ศึกษาและดำเนินรอยตาม

เหตุการณ์งานฉลองหนาวในแต่ละวันมีดังนี้

๒๓ มกราคม ต้อนรับงานฉลองหนาวฯด้วยอุณหภูมิ ๖ องศาฯ แม้กระนั้นฝ่ายประชาสัมพันธ์ ก็เชิญชวน ให้ลุกออกจากผ้าห่ม มารับประทานอาหารจากโรงบุญฯไล่ความหนาว ที่พ่อให้แม่ให้ ฝ่าความหนาว ตื่นขึ้นมา เตรียมให้บริการอย่างเต็มที่ ด้วยรอยยิ้มแห่งมิตรไมตรี ที่มอบให้แก่กัน ทั้งผู้ให้และผู้รับ เป็นที่อนุโมทนายิ่งนัก ให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ไม่เรียกร้องสิ่งใดๆกลับคืนมา เขาฝึกใจได้อย่างไร? ทึ่งจริงๆ อาหารในปีนี้ มีมากกว่า ปีที่ผ่านมา เช่น ข้าวเหนียวกล้องคลุกงา กะปิเจปิ้ง ก๋วยเตี๋ยวผัดไทย โปรตีนทอด ส้มตำ ขนมเปี๊ยะ ขนมอมยิ้ม ขนมยิ้มแป้น ขนมครก ปาท่องโก๋ ก๋วยเตี๋ยวราดหน้า ก๋วยเตี๋ยวน้ำ กระเพาะเจ ข้าวโพดคั่ว ขนมจีนน้ำเงี้ยว ก๋วยเตี๋ยว ต้มยำ ข้าวแต๋นทอด ข้าวแคบปิ้ง ขนมปังโฮลวีทปิ้งทาครีมงา-ช็อกโกแล็ต-นมข้นหวานเลือกได้ ตามรสนิยม มันปิ้ง ข้าวโพดปิ้ง กล้วยปิ้ง ไอศกรีม น้ำลำไย น้ำขิง กาแฟถั่วเหลือง น้ำเสาวรส จากกลุ่มแม่บ้าน บ้านแม่เลา ที่มาร่วมแจกโรงบุญเป็นปีแรก และอีกมากมาย ที่ไม่ได้เดินไปชม และไปชิม เปิดบริการตั้งแต่ เช้าจรดเย็น เรียกว่า เต็มใจบริการกันจริงๆ

๐๘.๓๐ น. พ่อท่านนำหมู่สมณะ-สิกขมาตุบิณฑบาตในชุมชน

๐๙.๓๐ น. พ่อท่านแสดงธรรมกัณฑ์แรก ที่ลานหญ้าหน้าศาลาซาวปี๋ สรุปได้ว่า สามสิบกว่าปี ที่พ่อท่าน พาให้คนมาเสียสละ สร้างสรร ขยัน ไม่สะสมทรัพย์สมบัติเงินทองข้าวของ ไม่เอาเปรียบ ไม่ไปแลกคืนมา ให้เสียค่าของความเป็นมนุษย์ ลดละกิเลส เป็นผู้ให้ เป็นคนจน ที่ไม่สะสม มีประโยชน์ต่อโลกทันที เพราะขยัน มีสมรรถนะ ทรัพย์ของคนไม่ใช่เพชรนิลจินดา ธนบัตร ที่ดิน บ้านใหญ่ ทรัพย์ที่แท้จริง คือความมีสมรรถนะ กับความขยันอยู่ที่ตัว ใครจะมาปล้น - แย่งชิงเอาไปไม่ได้ ทำขึ้นมาเมื่อไรก็เป็นผลผลิต แล้วเราก็มักน้อยสันโดษ ไม่เปลืองไม่ผลาญไม่ทำลาย เป็นคนรู้จักสาระ เราพึ่งตัวเองได้เพราะสร้างมากกว่ากิน เหลือก็แจกจ่ายทันที เป็นนักเศรษฐศาสตร์ชั้นยอด ไม่สะสม ไม่กักตุน สะพัดทันที คล่อง คนต้องมาเป็นอย่างนี้จึงจะกอบกู้สังคมได้

และฝากสุดท้ายว่า.....พวกเราชาวอโศกใครยังจรๆเร่ๆร่อนๆเป็นเจ้าไม่มีศาล หรือศาลก็ผุๆพังๆ ศาลไม่ได้เรื่อง ไม่ได้ราวอยู่ข้างนอก พัฒนาตนเอง หาที่เข้าไปอยู่ พัฒนาตน พระพุทธเจ้าตรัสว่า มิตรดี สหายดี สังคมสิ่งแวดล้อมดี เป็นทั้งหมดทั้งสิ้นของพรหมจรรย์ เป็นทั้งหมดทั้งสิ้น ของความเป็นมนุษย์ ที่จะมีพรหมจรรย์ มีความเป็นพรหม เป็นมนุษย์คุณภาพระดับพระเจ้า

ใครยังร่อน เป็นเจ้าไม่มีศาล เป็นมนุษย์ที่ไม่มีแหล่งลง ไม่มีกลุ่ม ไม่มีหมู่อยู่นี้ มันเสียเวลา เปล่าน๊า! ก็เร่งรัดพัฒนา ไม่ได้ไปบังคับ พูดให้เข้าใจ อย่ามัวช้าอยู่เลย

ตอนเที่ยง เพื่อนของพ่อท่าน สมัยเรียนเพาะช่างจำนวน ๑๐ คน เดินทางมาร่วมงานด้วย

อิ่มหนำสำราญกันแล้วก็ชวนเชิญย่อยอาหารด้วยการสร้างกุฏิดินที่เขตสมณะ ประมาณ บ่ายสองโมงครึ่ง พ่อท่านเปิดพิพิธกัมม์ดอยแพงค่า ที่โรงเก็บท่อนซุง บริเวณลาน (ที่จะสร้าง) วิหารดอยฟ้า ใครมีข้าวของโบราณ ที่คิดว่าอาจเป็นประโยชน์ต่ออนุชนรุ่นหลังได้ศึกษา ก็ขอเชิญ นำมาเก็บไว้ที่ พิพิธกัมม์แห่งนี้ได้

ประมาณ ๕ โมงเย็น พี่น้องปะกากะญอจากบ้านหัวเลาแสดงการฟ้อนดาบแบบโบราณให้ชม ๖ โมงเย็นถึง ๒ ทุ่มครึ่ง การแสดงภาคค่ำบนเวทีธรรมชาติของกลุ่มชุมชนต่างๆที่มาร่วมงาน โดยเฉพาะ พี่น้องทาง จังหวัดภาคเหนือ โอกาสนี้พ่อท่านได้ตั้งชื่อชุมชนเชียงรายอโศกว่า ดอยรายปลายฟ้า

๒๔ มกราคม ฉลองหนาววันที่ ๒ ด้วยอุณหภูมิ ๘ องศาฯ ก่อนฉันวันนี้พ่อท่านแสดงธรรม โครงการประชาธิปไตยอริยะ อธิบายขยายความ ลักษณะคนที่เป็นอริยะของพระพุทธเจ้าว่า

มนุษย์มีความประเสริฐในตัวคนคืออริยะ เพราะกิเลสความโลภโกรธหลงลดลงไปจริงๆ โดยใช้ทฤษฎีของ พระพุทธเจ้า ไปเรียนรู้ไปอ่านอาการของกิเลสต่างๆว่าเป็นอย่างไร แล้วลดด้วย วิธีสมถะหรือวิปัสสนา

คนที่ปฏิบัติธรรมของพระพุทธเจ้าถูกทฤษฎีเรียกว่าสัมมาทิฏฐิ กิเลสจะหายไปจริง ในระดับโสดาบัน เรารู้ตัวตน รู้อาการอบายมุข ๖ จัดการฆ่าจนดับได้จริงๆ จะสบาย โล่ง ว่าง โปร่ง เป็นสุขอย่างว่างๆ จิตว่างๆ จิตสบายๆ ชีวิตจะรุ่งเรือง ไม่สูญเสีย ไม่เปลืองไปด้วย สิ่งเสพติด - การพนัน - เรื่องชู้สาว - เที่ยวกลางคืน - คบมิตรชั่ว - ไม่ขี้เกียจ ขยันหมั่นเพียร สร้างสรร เลี้ยงตัวเองรอด อยู่ดีกินดี สังคมจะดีขึ้นมาจริงๆ คนที่ได้ลดละกิเลสแท้ได้ เรียกว่า อริยะของพระพุทธเจ้า

ศาสนาพุทธเป็นวิทยาศาสตร์ทางจิต พิสูจน์ได้ ปฏิบัติถูกทฤษฎี แล้วพากเพียรจริงๆ รู้จักกิเลสจริงๆ ลดละกิเลส ได้มากน้อย มีความจริงเป็นของจริงรองรับ ขอให้ทุกคน ไปพัฒนาตนเอง เป็นอริยะ ตามที่พระพุทธเจ้า ท่านตรัส อย่างแท้จริงแล้ว สังคมโลก จะเป็นอยู่สุข อย่างแท้จริง

ภาคบ่ายมีญาติธรรมเปิดตลาดอาริยะน้อยๆ จำหน่ายเสื้อยืดในราคาต่ำกว่าทุน ซื้อมาราคา ๓๕ บาท ขาย ๑๕ บาท ปีหน้าอาจจะมีตลาดอาริยะเพิ่มขึ้น แล้วสนุกกับการแข่งขันกีฬาอาริยะ อันเป็นเอกลัษณ์ ของดอยแพงค่า ที่มีแห่งเดียวในโลก เป็นไปเพื่อสร้างสรร ไม่มุ่งในเรื่องของ โลกธรรม ผลพลอยได้จากการแข่งขัน นำมาทำประโยชน์ ช่วงแรกเป็นกีฬาจักตอก -ผ่าฟืน -ตำข้าว ช่วงที่สอง กีฬาตักทราย-เก็บผักป่า-เก็บฟืน ใช้เวลาในการแข่งขัน ช่วงละ ๓๐ นาที

๑. กีฬาจักตอก ไม่จำกัดอายุ-เพศ มีผู้เข้าแข่งขัน ๗ คน เป็นกีฬาที่สงบนิ่ง ต้องใช้สมาธิ ผู้ชนะเลิศ ต้องจักตอก ได้สวยงาม ขนาดเท่ากัน และมีปริมาณมาก ผลการแข่งขัน ปรากฏว่า ผู้ชนะเลิศที่ ๑ นางลานนา อโศกตระกูล จากชุมชนเมฆาอโศก ได้ถึง ๗๓๖ เส้น ผู้ชนะเลิศที่ ๒ นายจันทร์ดำ หะเยโน พี่น้องปะกากะญอ บ้านหัวเลา ได้ ๒๘๕ เส้น และผู้ชนะเลิศที่ ๓ นายบุญ แสงแก้ว บ้านหัวเลาเช่นกัน ได้ ๒๖๒ เส้น ตอกที่จักได้ จะนำไปมัดผักป่า ส่ง ชมร.ช.ม. ซึ่งปรุงอาหารด้วยพืชผัก จากดอยแพงค่า

๒. กีฬาผ่าฟืนรอบชายล้วน ปรากฏว่าแชมป์เก่าจากบ้านหัวเลาชนะเลิศตามเคย ผู้ชนะเลิศที่ ๑ นายบุญ แสงแก้ว บ้านหัวเลา ชนะเลิศที่ ๒ นายอำนวย กลุ่มฮอมบุญ จ.แพร่ ชนะเลิศที่ ๓ นายสมชาย บ้านหัวเลา สำหรับรอบหญิงล้วน ชนะเลิศที่ ๑ นางจันทร์ แสงแก้ว บ้านหัวเลา ชนะเลิศที่ ๒ นางศรีวิมล บ้านหัวเลา และชนะเลิศที่ ๓ นางแสงจันทร์ บ้านหัวเลา หลังการแข่งขัน ผู้ชม กองเชียร์ กรรมการ ผู้แข่งขัน ช่วยกันขนฟืนเข้าโรงครัวกลาง ซึ่งที่นี่ ใช้เชื้อเพลิงจากฟืนเท่านั้น

๓. กีฬาตำข้าวด้วยมือ เข้าแข่งขันทั้งหมด ๙ ทีม ทีมละ ๕ คน ปรากฏว่าชนะเลิศที่ ๑ ทีมชุมชน การเรียนรู้สมเด็จย่า ต.ช่างเคิ่ง อ.แม่แจ่ม จ.เชียงใหม่ ชนะเลิศที่ ๒ ทีมหัวเลา และชนะเลิศที่ ๓ ทีมศาลีอโศก กีฬานี้ได้ข้าวกล้องสดๆใหม่ๆไร้สารอัลฟ่าท็อกซินสำหรับหุงถวายสมณะ-สิกขมาตุ และ ผู้มาร่วมงาน

๔. กีฬาตักทรายจากลำธาร ทีมละ ๗ คน ชนะเลิศที่ ๑ ทีมหัวเลา ชนะเลิศที่ ๒ ทีมหัวเลา และ ชนะเลิศที่ ๓ ทีมมังกรหยก ได้ทรายมากมายสำหรับงานก่อสร้างบนดอยแพงค่า

๕. กีฬาเก็บผักป่า ทีมละ ๓ คน มีเข้าแข่งขันเพียง ๒ ทีม ชนะเลิศที่ ๑ ทีมหัวเลา ชนะเลิศที่ ๒ ทีมหินผาฟ้าน้ำ ทำให้ได้รู้จักผักป่าและสรรพคุณของแต่ละชนิด

๖. กีฬาเก็บฟืน ทีมละ ๓ คน เป็นการช่วยทำ ๕ ส. ให้ป่าไปในตัวแล้วยังได้ฟืนเข้าโรงครัวอีกด้วย ชนะเลิศที่ ๑ ทีมศรีวิมล บ้านหัวเลา ชนะเลิศที่ ๒ ทีมฮอมบุญอโศก จ.แพร่ และชนะเลิศที่ ๓ ทีมบัวกลางมูล ราชธานีอโศก

ภาคค่ำ เริ่มการแสดงด้วยเต้นทิหวา (ทิแปลว่ากระทบ, หวาแปลว่าไม้ไผ่) ของพี่น้องปะกากะญอ จากศูนย์การเรียนรู้ชุมชน สมเด็จย่า เป็นการละเล่นเหมือนลาวกระทบไม้ แต่เป็นช่องตาหมากรุก แล้วเต้น ไปตามช่อง เป็นการละเล่นแบบโบราณของปะกากะญอที่กำลังจะสูญหาย พวกเรา เข้าร่วมสนุกด้วย ปรากฏว่าถูกไม้ไผ่หนีบตาตุ่มเป็นของแถม และคืนนี้ผู้ชนะเลิศที่ ๑-๓ จากการแข่งขัน กีฬาอาริยะ รับโล่รางวัลทวนกระแส จากพ่อท่าน รางวัลที่ ๑ ได้เหรียญ ๒๕ สตางค์ แทนเหรียญทอง รางวัลที่ ๒ ได้เหรียญ ๑ บาทแทนเหรียญเงิน และรางวัลที่ ๓ ได้เหรียญ ๕ บาทแทนเหรียญทองแดง

ภาคบ่าย บางส่วนเดินทางกลับ บางส่วนไปพักผ่อนอาบน้ำร้อนที่โป่งเดือด

ภาคค่ำ อบอุ่นกับรายการเอื้อไออุ่นจากพ่อท่าน

สำหรับการประชุมภายในงานมีดังนี้

๒๓ ม.ค. เวลา ๑๖.๐๐ น. ประชุมสภานิสิตทุกวิชชาเขต ที่ศาลาซาวปี๋ ตกลงให้นิสิต แต่ละ วิชชาเขต เดินทาง ไปช่วยเตรียมงานพุทธาภิเษกฯในวันที่ ๒๐ ก.พ. พร้อมนักเรียน สัมมาสิกขา ชั้น ม.๑

๒๕ ม.ค. เวลา ๐๕.๐๐ น. ประชุมคณะกรรมการพรรคเพื่อฟ้าดิน ที่ศาลาซาวปี๋ พ่อท่าน เป็นประธาน ตกลงสร้าง โรงพลาภิบาลที่ปฐมอโศก โดยใช้เงินของพวกเรากันเอง ปูตัวไหน ยังมีเลือดเหลืออยู่ มาร่วมบุญกันเถอะ การบริจาคทาน เป็นการต่อยอดทานบารมี ให้กับตัวเองนะ จะบอกให้

๒๖ ม.ค. รับประทานข้าวเอกภัตต์ ข้าวที่หุงรวมทุกอย่าง สมถะและเรียบง่ายได้คุณค่า อาหารเอกลักษณ์ ของดอยแพงค่า ทุกวันจันทร์

เก็บสัมภาระอำลาดอยแพงค่าด้วยความประทับใจในทุกๆอย่างของที่นี่ บางอย่าง อาจจะเปลี่ยนไป แต่น้ำใจของพี่น้อง ชาวชมร.เชียงใหม่ และชาวดอยแพงค่า ไม่เคยเปลี่ยนแปลง และดูอบอุ่นยิ่งขึ้น สำหรับ ผู้ที่ได้พบเจอและแวะเวียนไปเยี่ยมเยียนไม่รู้ลืม

นับเป็นความก้าวหน้าของงาน ในการนำพลังงานธรรมชาติจากน้ำและแสงอาทิตย์ มาแปรเป็น พลังงานไฟฟ้า โดยภูมิปัญญาวิศวกร ป.๔ ตลอดงานนี้มิได้ใช้ไฟฟ้าจากเครื่องปั่นไฟเลย

อนุโมทนากับทีมงานล้างจานล้างใจของแม่ครูหนู ที่ต้มน้ำไว้สำหรับล้างจานตลอดทั้งงาน แม้อากาศจะหนาวเย็น สักเพียงใด แต่น้ำล้างจานก็อุ่นอยู่เสมอ ทำให้ผู้ใช้บริการประทับใจ ไปมิรู้ลืม

ประทับใจพี่น้องปะกากะญอจากบ้านหัวเลาที่มีสัมพันธ์อันดีกับชาวดอยแพงค่า ตั้งแต่จัดงาน ครั้งแรก จนถึงวันนี้ (งานปอยหลวง สมัยที่คุณภูฟ้ายังมีชีวิตอยู่) ก็จะมาช่วยผ่าฟืน ตำข้าว นำพืชผักผลไม้ไร้สารพิษมาร่วมบุญ แล้วยังร่วมแข่งขันกีฬาอาริยะอยู่เป็นประจำ นับเป็น ความสัมพันธ์ ที่เสมอต้นเสมอปลาย นอกจากนี้พี่น้อง ปะกากะญอ จาก อ.แม่แจ่ม เดินทาง มาร่วมงานด้วยเช่นกัน ในอนาคตงานสัญลักษณ์ฉลองหนาวฯ อาจเป็นงานที่มี พี่น้องจาก เผ่าต่างๆ ดอยต่างๆเดินทางมาร่วมงานก็เป็นได้ เพราะชาวอโศกเพื่อมวลมนุษยชาติ

ขอขอบพระคุณทีมงานขนสัมภาระที่บริการอย่างยิ้มแย้ม มีระบบ แจกเบอร์ติดสัมภาระ ป้องกันการสับเปลี่ยน -การสูญหายของสัมภาระที่จะเกิดขึ้น ไม่มีลูกหาบรับจ้าง ขนขึ้นดอย เหมือนสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ มีแต่น้ำใจที่เต็มใจให้บริการอยู่ตลอดเวลาอย่างไม่รู้เหน็ดรู้เหนื่อย

ดอยแพงค่า....เพชรล้ำค่าอีกเม็ดหนึ่งของชาวอโศก ที่งดงามทั้งสถานที่และน้ำใจของผู้คน

กาละนี้พ่อท่านของพวกเราอายุ ๗๐ ปีแล้ว ทำงานศาสนามาถึง ๓๔ ปีแล้ว แต่ละคน ได้ดิบได้ดี ในทางโลกุตระ ไปตามๆกัน นับว่าพวกเราโชคดีที่มีโอกาสเกิดร่วมบุญกับพระโพธิสัตว แล้วจะมัว เสียเวลาไปบำเรอ (กิเลส) ตนเองอยู่ทำไม มาเถิด....ทิ้งกับดักเหล่านั้น ที่เราสร้าง ขึ้นเสีย มาแสดงความกตัญญูต่อพ่อ ผู้ให้กำเนิด จิตวิญญาณดวงใหม่แก่พวกเรา ด้วยการ มาร่วม รวมกัน.... สร้างชุมชนบุญนิยมให้เข้มแข็ง ช่วยกันเข็นกงล้อ พระธรรมจักร กอบกู้ มนุษยชาติร่วมกับพ่อท่านเถิด ยินดีอะไรกันเล่า กับสิ่งไร้สาระเหล่านั้น อย่ามัวแต่ผัดวัน ประกันพรุ่ง หรือรอจนถึงวันนั้น วันที่ตัวเราเอง ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะมา ก่อนจบขอฝากคำสอน ของพ่อท่าน ที่ฝากให้แก่ลูกๆทุกคน ในช่วงสุดท้าย ของการแสดงธรรมในวันที่ ๒๕ มกราคม ๒๕๔๗ ว่า

"......ขอให้ไปทบทวนตรวจสอบตัวเอง อะไรที่ยังจะพัฒนาได้อีก แม้จะฝืนจะทนบ้าง แต่ก็ต้อง ประมาณดีๆ ว่ามันจะตายมั้ย มันจะขาดใจมั้ย ถ้ามันไม่ถึงขนาดนั้น ลองเชือดเฉือน หัวใจตัวเอง บ้างเถอะ มันจะหมักจะหมก จะกกจะกอด จะยึดจะติดอะไรกันนักกันหนา ลองเข้ามาดูสิ คนในนี้ไม่มีเงินสักบาทเลย พี่ก็ไม่มี น้องก็ไม่มี ญาติโยมก็ไม่มีเลย เป็นคน กำพรอย เขาเองไม่กลัวเลย ไม่กลัวตาย ไม่กลัวเจ็บ ไม่กลัวป่วย ไม่กลัวอะไร จะเจ็บจะป่วย ก็เชื่อว่าทางนี้จะดูแลรักษาบ้าง ไม่ดูแลรักษาอย่างเก่งมันก็ตาย ตายแล้วเขาไม่เผา เขาจะให้มันเน่า ดมไปก็ช่างเขา จริงๆนะอาตมาว่าสังคมนี้ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก มันก็ช่วย ดูแลกันบ้าง จะเจ็บป่วยได้ไข้แก่เฒ่า และแม้ตายก็ช่วยกันฝังช่วยกันเผา มันไม่น่าทุเรศทุรังการ อะไรหรอกสังคมนี้ อาตมายิ่งรับรองเป็นวัฒนธรรมที่ดีงามแล้วนะ

ทุกวันนี้เราต้องการมวล....ต้องการ ที่อาตมาพูดไปนี่แหละ ที่จริงไม่อยากพูดเลยนะ เหมือนง้อ เสียเหลี่ยมจริงๆ ไม่อยากง้อเลยนะ ที่จริงแล้วบอกให้พวกเราสำนึก ตรวจสอบ ช้าอยู่ทำไม พยายามเถอะถ้าพอมาได้ มา บางคนวิบากข้างนอกไม่มีปัญหาเลย ไม่มีภาระอะไรหรอก เขาจะให้มา จะไปวัดเมื่อไหร่ๆ ก็ไม่มาอยู่นั่นแหละ อ้างโน่นอ้างนี่

เพราะฉะนั้นจะต้องพยายามตรวจสอบจริงๆ ยิ่งคนไหนที่พร้อมแล้ว อย่าไปเที่ยวผัดผ่อน เอาแต่กิเลสมาอ้าง หวดกิเลสเราเองบ้างเถอะ เราต้องการมวล ต้องการปริมาณ ต้องการ คุณภาพ ต้องการสิ่งที่เสริมหนุน สร้างสรรขึ้นมา เพราะมันยาก ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ไหนๆ เราก็ได้แล้ว เราก็เห็นดีเห็นชอบ ไม่ปฏิเสธแล้ว จงพยายามพากเพียร พัฒนาเสริม หนุนขึ้นมา ให้ได้มากๆเถอะ อาตมาคิดว่าเราจะเจริญขึ้น ด้วยความสำนึก ของแต่ละคนๆ แล้วก็เอาไป พัฒนาด้วยความเร่งด่วน ขอให้ทุกคนมีกำลังตัดใจได้เก่งๆ สามารถ ที่จะพัฒนาตัวเอง ได้พรวดๆๆ สู่นิพพานได้เร็วๆทุกคน"

- เปี่ยมศรัทธา นาวาบุญนิยม -

- สารอโศก อันดับที่ ๒๖๘ มกราคม ๒๕๔๗ -